٨١٤٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در حقّ على عليه السلام ـ: بار خدايا ! دلش را هدايت فرما ، سينه اش را گشايش بخش ، زبانش را استوار بدار و از گرما و سرما نگاهش دار.

٨١٤٩.امام على عليه السلام : پيامبر خدا ... دستش را بر سينه ام مى نهاد و سپس مى گفت : «بار خدايا ! دلش را از دانش و فهم و روشنايى و بردبارى و حكمت (داورى) و ايمان ، مالامال گردان . به او دانش بياموز و نادانش قرار مده و آن را حافظ قرار ده و فراموشكارش مگردان».

٨١٥٠.امام على عليه السلام : درد شديدى مرا گرفت . نزد پيامبر صلى الله عليه و آله رفتم . مرا در جاى خود نشانيد و خود به نماز ايستاد و گوشه جامه اش را روى من انداخت . سپس فرمود : «بهبود يافتى ـ اى پسر ابو طالب! ـ و ديگر ، مشكلى ندارى . من هيچ گاه چيزى از خدا نخواستم ، مگر اين كه مانند آن را براى تو نيز خواستم . هيچ گاه از خدا چيزى نخواستم ، مگر آن كه به من عطا فرمود ؛ منتها ، به من گفته شد : بعد از تو ، پيامبرى نيست».