«يا [ كيست ]آن كس كه درمانده را ـ چون وى را بخواند ـ اجابت مى كند و گرفتارى را برطرف مى گرداند و شما را جانشينان اين زمين قرار مى دهد؟ آيا معبودى با خداست؟ چه كم پند مى پذيريد!» .

حديث

٨٠٦٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ به جابر بن سُلَيم ـ: من، فرستاده آن خدايى هستم كه هر گاه درماندگى و گزندى به تو برسد و دعايش كنى ، آن را از تو مى زدايد و هر گاه به خشك سالى در افتى و دعايش كنى ، آن سال را برايت سرسبز مى گرداند و هر گاه در سرزمينى متروك يا بيابانى باشى و شترت گم شود و به درگاهش دعا كنى ، آن را به تو باز مى گردانَد.

٨٠٦٧.امام باقر عليه السلام : دعاى پيامبر صلى الله عليه و آله در شب احزاب ، اين بود : «اى فريادرس غصّه داران ، و اى اجابت كننده دعاى درماندگان ، و اى غم گسار من! غم و اندوه و غصّه ام را از من بزُداى ، كه تو خود ، حال من و حال ياران مرا مى دانى ، و مرا از هراسيدن از دشمنم نگه دار».

م ـ كسى كه غريق گونه دعا كند

٨٠٦٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند به پيامبرى از پيامبران ، وحى فرمود : «چه شده است كه بندگانم با دل هاى ناپاك و بدن هاى آلوده به خانه هاى من درمى آيند؟ آيا به من غرّه مى شوند؟ يا مرا مى فريبند؟ به عزّت و شُكوه و بلندى مقامم سوگند كه آنان را به چنان بلايى گرفتار مى سازم كه شخص بردبار (خردمند) را در آن سرگشته كنم و از ايشان، تنها آن كس نجات مى يابد كه چونان شخصِ در حال غرق شدن، دعا كند».