٨٠٣٠.المستدرك على الصحيحين ـ به نقل از سهل بن حُنَيف ، از عثمان بن حُنَيف ـ: شنيدم مرد نابينايى نزد پيامبر خدا آمد و از نابينا شدنش به ايشان شِكوه كرد و گفت : اى پيامبر خدا ! من عصاكشى ندارم و به زحمت افتاده ام! پيامبر خدا فرمود : «به وضوخانه برو و وضو بگير و دو ركعت، نماز بخوان و سپس بگو : بار خدايا ! از تو درخواست مى كنم و پيامبرت محمّد صلى الله عليه و آله ، پيامبر رحمت را واسطه خود به درگاهت قرار مى دهم . اى محمّد ! من به واسطه تو ، به درگاه پروردگارت روى كرده ام تا كورى چشمم را بزدايد. بار خدايا! شفاعت او را در حقّ من و شفاعت خودم را درباره ام بپذير». به خدا سوگند ، هنوز پراكنده نشده بوديم و مدّت زيادى هم از گفتگويمان نمى گذشت كه آن مرد آمد و انگار كه هرگز كور نبوده است.

٨٠٣١.امام على عليه السلام : پيامبر صلى الله عليه و آله مرا كه دچار چشم درد بودم ، صدا زد و آب دهانش را به چشمم كشيد و بر سرم دستار بست و گفت : «بار خدايا ! گرما و سرما را از او دور گردان» . ازآن پس ، هرگز گرما و سرمايى احساس نكردم.