٨٠٠٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : همانا بنده در آستانه رسيدن به حاجتى از حاجت هاى دنيا قرار مى گيرد ؛ امّا خداوند از فراز هفت آسمان ، ياد او مى كند و مى فرمايد: «فرشتگان من! اين بنده ام به حاجتى از حاجت هاى دنيا نزديك شده است . اگر آن را برايش بگشايم ، درى به سوى آتش گشوده ام . پس ، آن را از او دور كنيد». بنده، انگشت حسرت مى گزد و مى گويد : چه كسى بر من [در رسيدن به آن حاجت ]پيشى گرفت؟ چه كسى به من نيرنگ زد؟ در صورتى كه اين ، جز لطفى نيست كه خداوند در حقّ او نموده است.

٨٠٠٤.المستدرك على الصحيحين ـ به نقل از جابر بن عبد اللّه ـ: پيامبر خدا فرمود : «روز قيامت ، خداوند ، مؤمن را صدا مى زند و او را در برابر خود ، نگه مى دارد و مى فرمايد : بنده ام! من به تو دستور دادم كه مرا بخوانى و وعده ات دادم كه پاسخت دهم . آيا مرا مى خواندى؟ . بنده مى گويد : آرى ، اى پروردگار من! خداوند مى فرمايد : هر دعايى به درگاهم كردى ، برايت مستجاب شد . آيا فلان و بهمان روز براى اندوهى كه به تو رسيده بود ، دعا نكردى تا اندوهت را بزُدايم و من آن را از تو زُدودم؟ . مى گويد : چرا ، اى پروردگار من! خداوند مى فرمايد : پس ، آن را در همان دنيا برايت برآوردم . آيا فلان و بهمان روز براى اندوهى كه به تو رسيده بود ، دعا نكردى تا اندوهت را بزُدايم و گشايشى نديدى؟ . مى گويد : چرا ، اى پروردگار من ! خداوند مى فرمايد : من به جاى آن ، در بهشت، چه و چه برايت اندوختم ». [سپس] پيامبر خدا فرمود : «[به همين ترتيب ،] خداوند، همه دعاهايى را كه بنده مؤمنش به درگاه او كرده است ، برايش بيان مى كند كه يا در همان دنيا برايش اجابت كرده و يا براى آخرتش اندوخته است» . [آن گاه] پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : «در اين هنگام ، مؤمن مى گويد كه اى كاش هيچ يك از دعاهايش ، در دنيا به اجابت نرسيده بود».