«و هرگاه بندگان من، از تو در باره من بپرسند، [ بگو كه ] من نزديكم و دعاى دعاكننده را ـ به هنگامى كه مرا بخواند ـ اجابت مى كنم. پس [ آنان ] بايد فرمان مرا گردن نهند و به من ايمان آورند، باشد كه راه يابند» .

«و پروردگارتان فرمود: مرا بخوانيد تا شما را اجابت كنم. در حقيقت، كسانى كه خود را برتر از اين مى دانند كه مرا پرستش كنند، به زودى، با خوارى وارد دوزخ مى شوند» .

«پروردگار خود را به زارى و نهانى بخوانيد، كه او از حد گذرندگان را دوست نمى دارد. و در زمين، پس از اصلاح آن، فساد مكنيد. و با بيم و اميد او را بخوانيد. همانا رحمت خدا، به نيكوكاران نزديك است» .

«يا [ كيست ] آن كس كه درمانده را چون وى را بخواند ، اجابت مى كند، و گرفتارى را برطرف مى گرداند، و شما را جانشينان اين زمين قرار مى دهد؟ آيا معبودى با خداست؟ چه كم پند مى پذيريد» .