حكمت نامه پيامبر اعظم صلَّي الله عليه و آله - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٥

پروردگارتان را به زارى و نهانى بخوانيد» . و گاه ، نمونه اى از دعاهاى مستجاب ـ كه براى بسيارى از مردم ، تجربه شده است ـ را ارائه مى نمايد : «أَمَّن يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ وَ يَكْشِفُ السُّوءَ . يا كيست آن كه اجابت مى كند درمانده را چون وى را بخواند ؟ و گرفتارى را برطرف مى گرداند ؟» . و گاه ، تأكيد مى فرمايد كه دعا ، ميزان اعتبار و ارزش انسان در نزد خداوند متعال است : «قُلْ مَا يَعْبَؤُاْ بِكُمْ رَبِّى لَوْلَا دُعَاؤُكُمْ . [١] بگو : اگر دعاى شما نباشد، پروردگارم هيچ اعتنايى به شما نمى كند» . و گاه ، از كسانى كه در دل شب بستر خواب راحت را رها مى كنند و به نيايش مى پردازند ، تجليل و تمجيد مى كند و اين چنين به آنان مژده مى دهد كه : «فَلَا تَعْلَمُ نَفْسٌ مَّا أُخْفِىَ لَهُم مِّن قُرَّةِ أَعْيُنٍ . [٢] هيچ كس نمى داند چه چيزى ـ از آنچه روشنى بخش ديدگان است ـ براى آنان پنهان شده است» و در نقطه مقابل ، كسانى را كه تنها هنگام گرفتارى و بلا خدا را مى خوانند ، نكوهش مى كند [٣] و كسانى را كه از دعا كردن ـ كه روح بندگى است ـ استنكاف مى ورزند ، به جهنم ، تهديد مى نمايد : «إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِى سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِينَ . كسانى كه از عبادت من كبر مى ورزند، به زودى به خوارى در دوزخ در