زمينههاى قيام امام حسين(ع)(ج1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٧٤
سخن مىگويند سخن نگوييد. القاب پرطنطنه برايم بهكار نبريد، آن ملاحظهكارىها و موافقتهاى مصلحتى كه در برابر مستبدان اظهار مىداريد در برابر من اظهار مداريد.» «١» و درباره بهرهمندى خود از بيتالمال فرمود: «آگاه باش! هر مأمومى امام و پيشوايى دارد كه بايد به او اقتدا كند و از نور دانشش بهره گيرد. بدان كه امام شما از دنيايش به همين دو جامه كهنه و از غذاها به دو قرص نان اكتفا كرده است.» «٢» وحدت سياسى با گسترش دين مبين اسلام و بهوجود آمدن وحدت دينى و اعتقادى، محورى براى وحدت ملّى و سياسى پديد آمد. و پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در اواخر عمر شريفش توانست دولت اسلامى را در پايگاه مستحكم يكتاپرستى بنا كند و مردم حجاز را تحت حكومت واحدى قرار دهد. بدين سان وحدت دينى موجب وحدت سياسى گرديد و اختلافات قبيلهاى و غارتهاى وحشيانه كه عمدتاً از بتپرستى و جاهطلبى سران عيّاش نشأت مىيافت رخت بر بست و امنيّت اجتماعى نسبتاً خوبى برقرار گشت.