زمينههاى قيام امام حسين(ع)(ج1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٤١
الا فَالْحَذَر الْحَذَر مِنْ طاعَةِ ساداتِكم وَ كُبَرائِكُم ... الَّذينَ تَكَبَّرُوا عَنْ حَسَبِهِمْ، وَ تَرْفَعُوا فَوقَ نَسَبِهِم. «١» على عليه السلام غرور و تكبّر توانگران تكبّر همان صفت خود بزرگبينى و برترىجويى است كه غالباً با داشتن جاه و مقام، مال و منال و علم و دانش در انسان بهوجود مىآيد و ريشه اصلى آن از شرك و شركت آدمى در صفت كبريايى خداوند متعال و نسبت دادن كمالات او به خود مىباشد.
انسان مشرك همه كمالات را به خود نسبت مىدهد درحالى كه انسان موحّد تمام كمالات را از خداى سبحان مىداند و به همين جهت هرگز كبر نمىورزد چنانكه حضرت سليمان و حضرت داوود وقتى توانمندى علمى خويش را ديدند گفتند: «الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذى فَضَّلَنا عَلى كَثيرٍ مِنْ عِبادِهِ الْمُؤْمِنين» «٢» در عصر جاهلى، تكبّر رؤساى قبايل به شكل فخرفروشى و تكاثر ظهور مىيافت كه