زمينههاى قيام امام حسين(ع)(ج1) - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٣١
بتپرستى در حجاز مىباشد. براى بحث و تحقيق درباره كيفيت پرستش عرب در عصر جاهلى قديمىترين مأخذ و معتبرترين آنها قرآن كريم مىباشد كه در آيات متعددى عليه منكران مبدأ و معاد استدلال نموده است.
قرآن مشركان جزيرةالعرب را از حيث پرستش و اعتقادات به دو دسته مختلف تقسيم مىكند:
١- اولين گروه كسانى بودند كه مبدأ و معاد را قبول نداشتند و فقط طبيعت را احيا كننده و فانى كننده مىدانستند. خداى متعال درباره آنها مىفرمايد: «وَ قالُوا مَا هِىَ الَّا حَيَاتُنَا الدُّنْيا نَمُوتُ وَ نَحْيى وَ ما يُهْلِكُنا الَّا الدَّهْرُ» «١» آنها گفتند: چيزى جز همين زندگى دنياى ما در كار نيست؛ گروهى از ما مىميرند و گروهى جاى آنها را مىگيرند و جز طبيعت و روزگار، ما را هلاك نمىكند.
٢- گروه ديگر به خالق و مبدأ هستى و قيامت ايمان داشتند، اما بتها را بهعنوان شفيعان روز جزا پرستش مىكردند.
قرآن كريم مىفرمايد:
«... وَالَّذينَ اتَّخَذُواْ مِنْ دُونِهِ اوْلِيِآءَ ما نَعْبُدُهُمْ الَّا لِيُقَرِّبُونآ الَى اللَّهِ زُلْفى» «٢» ... آنانكه غير خدا را اولياء خود قرار دادند، (دليلشان اين بود كه:) اينها را نمىپرستيم مگر براى آن كه ما را به خدا نزديك كنند.
قرآن كريم در آيات متعدّد به موضوع شرك و كفر در حجاز پرداخته است كه ما به همين مقدار اكتفا مىكنيم.
على عليه السلام درباره بتپرستى عرب عصر جاهلى مىفرمايد:
«در آن روز (كه محمّد صلى الله عليه و آله مبعوث به رسالت شد) مردمِ زمين داراى مذاهب پراكنده و خواستههاى ضد و نقيض، و جمعيّتهايى متشتّت بودند، عدّهاى خداى را به