در مدينه داشت و بهاى املاكش در وادى‌القرى و حنين و جاهاى ديگر به يكصد هزار دينار مى‌رسيد و رمه‌هاى بسيار اسب و شتر هم به ميراث گذاشته بود. اينها علاوه بر يكصد و پنجاه هزار درهم و يك ميليون درهم پول نقد بود. به تبعيّت از او دولتمردانش و بسيارى از مردم همين روش را دنبال كردند. زبير بن عوّام، كاخى در بصره ساخت كه در اين زمان- سال ٣٣٢ هجرى- معروف است و بازرگانان و ثروتمندان و صاحبان كاروان‌هاى تجارى كه از راه دريا مى‌آيند در آن اقامت مى‌كنند.
همچنين كاخ‌هايى در مصر و كوفه و اسكندريه ساخته بود. وقتى مُرد، پنجاه هزار دينار نقد، و يكهزار اسب و يكهزار بنده و كنيز و آن كشتزارها و كاخ‌ها را به ميراث نهاد.
همچنين طلحة بن عبيدالله، كاخى در كوفه ساخت كه امروز هم به نامش شهرت دارد. عبدالرحمن ابن عوف نيز ثروت سرشارى داشت او در اصطبلش صد رأس اسب بسته بود. و هزار شتر و ده هزار گوسفند داشت و هنگامى كه مرد ١٣٢ اموالش هشتاد و چهار هزار دينار بود.
سعد بن ابى‌وقّاص در عقيق، براى خود كاخى ساخت بلند و در فضايى گشاده و بسيار وسيع ... و زيد بن ثابت به هنگام مرگ، آنقدر طلا و نقره به ميراث گذاشت كه آنها را با تبر مى‌شكستند و يُعلى بن منبّه، پانصد هزار دينار نقد به ارث نهاد و ...» «١» به هر حال در زمان عثمان اشرافيت نوينى در جامعه اسلامى پديدار گشت كه عدالت اجتماعى از بين رفت.
طبرى مى‌نويسد: «عثمان در امارت دادن به بنى‌اميّه و اختصاص دادن بيت‌المال به آنها بحدّى افراط كرد كه مردم در مناطق مختلف عليه او قيام كردند. و بنى اميه آن قدر جسارت پيدا كرده بودند كه سعيد بن عاص وقتى استاندار كوفه شد اعلام كرد: «انَّ السَّوادَ بُسْتانٌ لِقُرَيْشٍ وَ بَنِى امَيَّةِ»؛ (عراق بستان قريش و بنى‌امية است،) كه مورد اعتراض‌