و به خارج مدينه تبعيد كرده بود. وليد بن عقبه، پسر ابى مُعَيط- همان‌كه پيامبر صلى الله عليه و آله خبر داده بود كه او اهل دوزخ است- و عبدالله بن ابى سرح، معاوية بن ابى‌سفيان، عبدالله بن عامر و سعيد بن عاص كه همه از خويشان عثمان بودند به قدرت رسيدند.
عثمان در قدرت دادن به بنى‌اميّة در دو جنبه سياسى و اقتصادى به طرز عجيبى اقدام نمود استاندارى كوفه را به وليد بن عقبة و استاندارى مصر (و شمال آفريقا) را به عبدالله بن ابى سرح و استاندارى شامات را به معاوية بن ابى سفيان و استاندارى بصره را به سعيد بن ابى‌العاص داد. اين افراد همه از امويان بودند و در تصرّف بيت‌المال ولايت تامّ يافتند. آنها آنقدر قدرتمند شدند كه پس از كشته شدن عثمان و زعامت يافتن على بن ابى‌طالب عليه السلام توانستند در مقابل حضرت عليه السلام بايستند و جنگ‌هاى داخلى را يكى پس از ديگرى سامان دهند و مانع اصلاحات او شوند. و نهايتاً سلطه خودشان را بر كلّ جهان اسلام گسترش دهند.
بيت‌المال در خدمت بنى‌اميّه‌ خليفه سوّم اولًا نظام اقطاعى را بنيان نهاد و اموال عمومى را به خويشاوندانش اختصاص داد و ديگر اينكه بخششهاى فوق‌العاده بزرگى انجام داد و به «حارث بن حكم» برادر مروان ٠٠٠، ٣٠٠ درهم بخشيد و شترهاى زكات و قطعه زمينى كه پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله آن را به‌عنوان صدقه وقف مسلمانان كرده بود به او داد و به «سعيد بن عاص بن اميّه» ٠٠٠، ١٠٠ درهم بخشيد و هنگامى كه به مروان بن حكم ٠٠٠، ١٠٠ بخشيد به ابو سفيان ٠٠٠، ٢٠٠ درهم داد. به طلحه ٠٠٠، ٢٠٠، ٢ درهم و به زبير ٠٠٠، ٩٨٠، ٥ درهم داد. خود او ٠٠٠، ٥٠٠، ٣٠ درهم و ٠٠٠، ٣٥٠ دينار، يعلى بن منبّه ٠٠٠، ٥٠٠ دينار و عبدالرحمان ٠٠٠، ٥٦٠، ٢ دينار از بيت‌المال برداشتند. «١» مسعودى مى‌نويسد: «عثمان بن عفّان در مدينه، كاخى از سنگ و آهك براى خود ساخت كه پنجره‌ها و درهاى آن از چوب‌هاى كمياب بود. كشتزارها، باغ‌ها و قنات‌هايى‌