و امام باقر عليه السلام در تفسير آيه شريفه «امْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلى‌ ما اتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ» «١» فرمود: «نَحْنُ النَّاسُ الَمحْسُودُونَ عَلى‌ ما اتانَا اللَّهُ مِنَ الْامامَةِ دُونَ خَلْقِ اللَّهِ اجْمَعينَ» (مراد از مردم، ما اهل بيت پيغمبر هستيم كه به‌خاطر امامت و سرورى كه خدا به ما عنايت كرد و به ديگران نداد، مورد حسادت قرار گرفتيم.) و فرمود: چگونه نبوّت و خلافت را در آل ابراهيم مى‌پذيرند و در مورد ما اهل بيت حضرت محمد صلى الله عليه و آله انكار مى‌كنند؟ «٢» بنابراين مى‌توان گفت، يكى از عوامل «غصب خلافت» حسادت قريش نسبت به بنى‌هاشم خصوصاً به على عليه السلام بوده است.
تعدّى و حق‌كشى‌ ويژگى ديگر سقيفه بنى‌ساعده تجاوز و تعدّى به حقوق اهل بيت پيغمبر صلى الله عليه و آله و غصب خلافت على بن ابى‌طالب عليه السلام است. اين خلاف، اوّلين و بزرگ‌ترين خلافى است كه بعد از رحلت پيغمبر رخ داد و تجاوزها و خلاف‌هاى بعدى را به دنبال آورد.
حكومت و خلافت پيغمبر صلى الله عليه و آله حق مسلّم على عليه السلام بود كه ظالمانه غصب شد و مظلوميت اهل بيت عليهم السلام را ورق زد در اين جهت موضع آن حضرت قابل توجه است.
على عليه السلام نه‌تنها با ابوبكر بيعت نكرد و مخالفت خود را اعلام نمود، بلكه خلافت را از حقوق مسلّم خود دانست كه به يغما رفته است و غاصبانه تصاحب شده است و به كرّات اين حقيقت را بازگو نمود. حضرت در جواب كسى كه مى‌گفت: على چقدر به حكومت حريص است، فرمود:
«انَّما طَلَبْتُ حَقّاً لى‌» «٣» من در مطالبه حقى هستم كه براى من ثابت است.
«ارى‌ تُراثى‌ نَهْباً» «٤»