آنها قسم مى‌خورند كه نيّتى جز نيكى ندارند و خداوند شهادت مى‌دهد كه آنان دروغگويند.
مفسّران در شأن نزول آيه شريفه مى‌نويسند: «ابو عامر» كه از دشمنان پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بود «١» به روم پناهنده شد. او كه ارتباط نزديكى با منافقان مدينه داشت، در نامه‌اى به آنها نويد داد كه لشكرى آراسته از روم به كمكشان خواهد آمد. لذا لازم است پايگاهى در مدينه بسازند و فعاليّت‌هاى فرهنگى خود را آغاز نمايند.
هنگامى كه پيامبر صلى الله عليه و آله عازم «تبوك» بود نمايندگان حزب نفاق، خدمت حضرت صلى الله عليه و آله رسيدند و ضمن عذرخواهى از عدم توان شركت در جنگ از پيامبر صلى الله عليه و آله خواستند تا با نماز در مسجدى كه بنا كرده‌اند آن را تبرّك نمايند. حضرت صلى الله عليه و آله فرمود بعد از بازگشت به مدينه دعوت آنان را اجابت خواهد كرد. در اين فاصله آيات ١٠٧ تا ١١٠ سوره توبه نازل شد و پيامبر صلى الله عليه و آله را از توطئه منافقان آگاه نمود و از اقامه نماز در آن مسجد منع كرد و فرمان تخريب آن و سوزاندنش را صادر فرمود. پيامبر صلى الله عليه و آله نيز طبق دستور الهى مسجد ضرار را منهدم كرد و سوزاند. «٢» منافقان براى ايجاد ترديد نسبت به مبانى عقيدتى مسلمانان از هر فرصتى بهره مى‌جستند آنان در جنگ احزاب پس از آن كه مسلمانان در وضعيت سختى قرار گرفتند.
گفتند: «وعده‌هاى خدا و رسولش جز فريبى بيش نبود. «٣» و اگر شهيدى از جبهه جنگ مى‌آوردند براى افزون ساختن داغ بازماندگان و ايجاد ترديد در دل آنان مى‌گفتند: «اگر آنها از ما پيروى مى‌كردند، كشته نمى‌شدند.» «٤»