وَاذْكُرُوا نِعْمَةَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ اذْ كُنْتُمْ اعْداءً فَالَّفَ بَيْنَ‌ قُلُوبِكُمْ فَاصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ اخْواناً» «١» قرآن كريم‌ وحدت و برادرى‌ پيش از بعثت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله بين مردم حجاز هيچ معيار و منافع مشتركى وجود نداشت كه بتواند جامع طوايف مختلف باشد. نه دين واحدى داشتند و نه حكومت واحدى، حتى تكلّم به زبان عربى نيز بين آنها يكسان نبود. نتيجه اين تشتّت و تفرقه دينى و سياسى وقتى با جاه‌طلبى حكّام خودخواه و تعصّب و نادانى مردم عجين مى‌شد نزاع و كشمكش دايمى را موجب مى‌گشت.
يكى از بركاتى كه اسلام به ارمغان آورد ايجاد برادرى و اخوّت بين مردم بود. مردم علاوه بر وحدت دينى، وفاق سياسى هم پيدا كردند، مضافاً بر اينكه تحت تعاليم اسلام قرار گرفتند و از اين طريق منافع مشترك دينى و ملّى پديد آمد. قبيله قوى‌تر ديگر نمى‌توانست عليه قبيله ضعيف‌تر، شمشير بكشد چون او را مسلمان، و برادر دينى‌