پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله با الهام از همين معارف بود كه در مدت كوتاهى توانست انسان‌هايى كه اسير خودخواهى و شهوت خويش بودند و به تعبير قرآن كريم: «وَ تُحِبُّونَ الْمالَ حُبّاً جَمّاً» «١» را چنان تربيت كند كه به‌خاطر دين و مكتب حاضر شدند خانه و زندگى خود را در مكّه رها كنند و به مدينه مهاجرت نمايند و انصار نيز در نهايت ايثار و گذشت آنها را در خانه‌هاى خود جاى دهند. «٢» اگر مسلمانان صدر اسلام به اين اصل دينى عمل نكرده بودند، يقيناً سرنوشت اسلام و مسلمين به نحو ديگرى ورق خورده بود و اخوّت و برادرى بين مسلمانان پا نمى‌گرفت و اسلام به اين سرعت گسترش نمى‌يافت.
قرآن به آنها آموخت كه كثرت مال و فرزندان نه‌تنها نشانه شرافت و برترى نيست بلكه گاهى نشانه بدبختى آدمى است: «فَلا تُعْجِبْكَ امْوالُهُم وَ لا اوْلادُهُمْ انَّما يُريدُ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ بِها فِى الْحَيوةِ الدُّنْيا وَ تَزْهَقَ انْفُسُهُمْ وَ هُمْ كافِرُونَ.» «٣» و تنها راه رسيدن به مقام برّ و نيكى را گذشت از آنچه مورد محبّت انسان است دانست: «لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ» «٤» . هرگز به حقيقت نيكوكارى نمى‌رسيد مگر اينكه از آنچه دوست داريد (در راه خدا) انفاق كنيد. و افراد رستگار را كسانى معرّفى كرد كه از بُخل و حرص نجات يافته باشند: «وَ مَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَاولئِكَ هُمُ الْمُفلِحُونَ» «٥» كسانى‌كه از بخل و حرص نفس خويش باز داشته شده‌اند رستگارانند.