كردند. و آيه شريفه «الْهكُمُ التَّكاثُرُ حَتّى‌ زُرْتُمُ الْمَقابِرَ» «١» به‌همين معنا دلالت مى‌كند. «٢» برخى از مورّخان همانند هشام بن كلبى و ديگران اين جريان را درباره قبيله بنى‌حارثه و بنى‌حارث دانسته‌اند كه در نتيجه فرقى نمى‌كند. اصلِ جريان به گواهى قرآن كريم صادق است.
امير بيان على عليه السلام درباره تكبّر و غرور توانگران مى‌فرمايد:
«وَ امَّا الْاغْنِياءُ مِنْ مُتْرَفَةِ الْامَمِ، فَتَعَصَّبُوا لِآثارِ مَواقِعِ النِّعَمِ، فَقالُوا: «نَحْنُ اكْثَرُ امْوالًا وَ اوْلاداً وَ ما نَحْنُ بِمُعَذَّبين» «٣» و اما ثروتمندان عيّاشِ ملّت‌ها، تعصّباتشان و كبرشان به‌واسطه زر و زيور و دارايى آنهاست چنانكه خود مى‌گفتند: «ثروت و فرزندان ما از همه بيشتر است و هرگز مجازات نمى‌شويم.» و محكم‌ترين دليل در كبر و غرور توانگران عصر جاهلى كلام خداى سبحان است كه مى‌فرمايد:
«وَ كَذلِكَ فَتَنَّا بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لِيَقُولُوا اهؤُلاءِ مَنَّ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنْ بَيْنِنا» «٤» و همچنين ما برخى را به برخى ديگر (اغنيا را به فقرا) بيازموديم تا آنكه (به طعنه و مسخره و انكار) گويند: آيا اين فقيران را خدا در ميان ما منّت گذارده و (به نعمت ايمان برترى داده است؟!)
براى آنها غير قابل تصوّر بود كه خداوند متعال افراد فقير و ضعيف را مورد عنايت و لطف خود قرار دهد؛ چنان كه مترفين و زرداران عصر حضرت نوح عليه السلام به او گفتند:
«انُؤْمِنُ لَكَ وَ اتّبَعَكَ الْارْذَلُونَ» «٥» آيا ما به تو ايمان بياوريم درحالى كه افراد پست و بى‌ارزش از تو پيروى كرده‌اند؟!