الا فَالْحَذَر الْحَذَر مِنْ طاعَةِ ساداتِكم وَ كُبَرائِكُم ... فَانَّهُم قَواعِدُ اساسِ‌ الْعَصَبِيَّةِ وَ دَعائِمُ اركانِ الْفِتْنَةِ وَ سُيُوفُ اعْتِزاءِ الْجاهِلية. «١» على عليه السلام‌ زمامدارى لجام گسيخته‌ نظم سياسى عصر جاهلى مبتنى بر ايدئولوژى خاصّ آن زمان يعنى شرك بوده است و شرك اساساً چيزى جز اعتقاد به شركت برخى اشخاص يا قدرت‌هاى طبيعى و اجتماعى در بعضى صفات ويژه آفريدگار نيست. سردمداران هواپرست و مشرك عصر جاهلى با تصاحب غاصبانه صفت «فعّال مايشائّى» پروردگار زمينه كامجويى‌هاى گستاخانه را پديد آورده بودند.
در نظم جاهلى، حكومت حاكمِ خود سر، مقيّد به هيچ شرطى نبود. هر چه او به سود و صلاح خويش مى‌دانست- گر چه به قيمت جان انسان‌هاى ديگر تمام مى‌شد- به اجرا مى‌گذاشت و رعايا مجبور بودند كه بى چون و چرا از آنها پيروى نمايند لذا همين افراد روز قيامت مى‌گويند: