آنها نيز پاى عهدنامه را مهر كردند و به‌وسيله عبدالله عامر براى امام عليه السلام فرستاد. «١» امّا وقتى معاويه با حيله و غدر بر همه مسلمانان مستولى شد برخلاف قرآن و سنّت پيامبر صلى الله عليه و آله در مسجد كوفه كه مملو از جمعيّت بود پيمان‌ها را زير پا نهاد و در مقابل امام حسن عليه السلام و امام حسين عليه السلام به پدر بزرگوارشان اهانت كرد. «٢» معاويه با اين عمل زشت مى‌خواست مردم كوفه را ذليل كند و اهل بيت عليهم السلام را تحقير نمايد. امام حسن عليه السلام با همه بردبارى و صبرى كه داشت نتوانست اين وقاحت را تحمّل كند. لذا پس از سخنان معاويه به منبر رفت و آنچه را شايسته حق و اهل حق و موجب خوارى باطل و اهل باطل بود، به زبان آورد. «٣» معاويه به تعبير على عليه السلام سياستمدار نيرنگ‌بازى بود كه براى رسيدن به حكومت و دنيا هر گناهى را مرتكب مى‌شد. «٤» او براى فريفتن مردم مسلمان در جنگ صفّين قرآن‌ها را بر سر نيزه زد و در جنگ با امام حسن عليه السلام صلحنامه را امضا نمود. و هنگامى كه زمام امور را به دست گرفت آن را پاره كرد.