ترديد نيست. و مصوّبات سقيفه چيزى جز مخالفت آشكار با قرآن كريم و سخنان پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله نمى‌باشد. اين از مسلّمات تاريخ است كتاب گرانسنگ «الغدير» از مداركى است كه در اين زمينه حقّ مطلب را ادا نموده است. در اين مقال، تنها به برخى از آيات و روايات اشاره مى‌كنيم.
آيه ولايت‌ طبق احاديث متعددى كه توسّط محدّثان اهل تَسنُّن و شيعه نقل شده «١» آيه ولايت درباره على عليه السلام نازل شده است كه در حال نماز، انگشتر خويش را به مستمند بخشيد:
«انَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَالَّذينَ امَنُوا الَّذينَ يُقيمُونَ الصَّلوةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكوةَ وَ هُمْ راكِعُونَ» «٢» همانا ولىّ شما، خدا و رسول او و كسانى هستند كه در حال ركوع زكات مى‌دهند.
بى‌شك، ولايت خدا و رسول او تنها به‌معنى دوستى و يا نصرت نيست بلكه معنى آن اختيار دارى و اولويت در تصرّف و زعامت و وجوب اطاعت در كل شؤون مربوط به ولايت تشريعى خداست و اين نوع ولايت، نظر به مفاد كلمه «انّما» منحصر به خداى متعال و رسول خدا على عليه السلام است و ترتيب ذكر آن نيز بيان مى‌كند كه ولايت امام، شعاع ولايت رسول و ولايت رسول، شعاعى از ولايت الله مى‌باشد.
مرحوم سيد شرف‌الدين عاملى مى‌نويسد: «همه مفسّران اجماع و اتفاق نظر دارند- چنانكه قوشچى كه خود از ائمه اشاعره است اعتراف كرده- كه اين آيه درباره على عليه السلام در آن هنگام نازل شد كه حضرت در حال ركوع صدقه داد. و «نسائى» در كتاب «صحيح» خود نزول آن را درباره على عليه السلام از عبدالله ابن سلام نقل كرده است، جمع كننده‌ها بين «صحاح سته» در هنگام تفسير سوره مائده، نزول آيه بالا در مورد على عليه السلام را نقل نموده و