پيامبر صلى الله عليه و آله به على عليه السلام دستور داد: برو و او را بكش. على عليه السلام رفت ولى او را نيافت.
برگشت و عرض كرد: اى رسول خدا صلى الله عليه و آله او را نديدم. حضرت فرمود: «اين شخص و طرفدارانش، قرآن را مى‌خوانند ولى لقلقه زبان است و در اعماق وجودشان جاى نمى‌گيرد و آنها با همان سرعتى كه تير از كمان خارج مى‌شود از دين خارج خواهند شد و هرگز بازنخواهند گشت اينها را بكشيد كه بدترين مخلوق روى زمينند.» «١» ب- تخلّف از لشكر «اسامة»: پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله با اهداف بلندى كه از اعزام اين لشكر دنبال مى‌كرد شخصاً آنها را مجهّز كرد و بزرگان مهاجران و انصار را تحت فرماندهى «اسامة بن زيد» به‌سمت روم فرستاد و بارها مجاهدان را به اين امر تحريص نمود. با اين حال، تاريخ از طعنه آنها به فرماندهى اسامه و تخلّف عدّه كثيرى از مسلمانان مصلحتى گزارش كرده است. «٢» در مباحث آينده توضيحات بيشترى در اين باره خواهيم داد.
ج- مخالفت با پيامبر صلى الله عليه و آله در صلح حديبيه: پيامبر صلى الله عليه و آله در صلح حديبيه (سال ششم هجرى) به آنچه فرمان الهى بود عمل كرد. لكن برخى از صحابه كه هرگز پيامبر صلى الله عليه و آله را درك نكردند و به او ايمان نياوردند با حضرت مخالفت نمودند آنگاه كه شرايط صلح نيز نوشته شد «عمر» با حضرت صلى الله عليه و آله مخالفت كرد. نهايتاً كار به‌جايى رسيد كه ابوبكر وارد قضيه شد و به او گفت: آيا او رسول خدا نيست؟ اگر چنين است مخالف دستور خدا عمل نمى‌كند. «٣» د- موارد ديگر: همچنين مخالفت با نحوه تقسيم غنايم جنگ حُنين به‌دست پيامبر، مخالفت با گرفتن فديه از اسيران بدر، مخالفت با امر آن حضرت صلى الله عليه و آله به نحر بعضى از شترها در جنگ تبوك (به‌علت گرسنگى)، مخالفت با بعضى از تصميمات آن حضرت صلى الله عليه و آله در جنگ احد و نماز بر «عبدالله بن ابى» و ... از مواردِ مخالفت صريح با دستورات پيامبر صلى الله عليه و آله است كه به جهت ضيق مجال از تفصيل آنها صرف نظر مى‌كنيم. «٤»