برخى از منافقان براى تخريب روحيه مسلمانان به منطقه «احُد» آمده بودند. از جمله كارهاى آنها شايعه كشته شدن پيامبر صلى الله عليه و آله بود. خداوند متعال در پاسخ آنان فرمود: «وَ ما مُحَمّدٌ الَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ افَانْ ماتَ اوْ قُتِلَ انْقَلَبتُمْ عَلى‌ اعْقابِكُمْ وَ مَنْ يَنْقَلِبْ عَلى‌ عَقِبَيْهِ فَلَنْ يَضُرَّ اللَّهَ شَيْئاً وَ سَيَجْزِىَ اللَّهُ الشَّاكِرينَ». «١» محمّد صلى الله عليه و آله فقط فرستاده خداست؛ و پيش از او، فرستادگان ديگرى نيز بودند؛ آيا اگر او بميرد و يا كشت زمينه‌هاى قيام امام حسين(ع)(ج‌١) ١١٦ پاسخ يك پرسش ص : ١١٦ ه شود، شما به عقب برمى‌گرديد؟! (و اسلام را رها كرده به دوران جاهليت و كفر بازگشت خواهيد نمود؟!) و هر كس به عقب بازگردد، هرگز به خدا ضررى نمى‌رساند، و خداوند به‌زودى شاكران (و استقامت كنندگان) را پاداش خواهد داد.
منافقان در خدمت يهود: در ماه ربيع‌الاوّل سال چهارم هجرى، پيامبر صلى الله عليه و آله براى انجام كارى به‌سوى يهوديان «بنى‌نضير» رهسپار شدند. «٢» پس از اينكه پيامبر صلى الله عليه و آله به قلعه آنها رسيد در كنار ديوارى به استراحت پرداخت. در اين حال يهوديان برخلاف معاهدات خود با مسلمانان تصميم به قتل حضرت صلى الله عليه و آله گرفتند. درحالى كه «عمرو بن جحاش بن كَعب» جهت پرتاب سنگ به حضرت صلى الله عليه و آله بالاى بام مى‌رفت، رسول خدا صلى الله عليه و آله به‌وسيله وحى از تصميم «بنى‌نضير» با خبر شد و به‌سرعت به‌طرف مدينه حركت كرده اصحاب خود را براى جنگ آماده ساخت. پيامبر صلى الله عليه و آله «محمّد بن مَسْلَمَه» را نزد آنان فرستاد و به آنها ده روز مهلت داد كه شهر مدينه را ترك كنند و فرمود: پس از پايان اين مدّت، هر كس (از يهود بنى‌نضير) ديده شود گردنش را مى‌زنم! يهوديان چند روزى در تهيّه وسايل سفر بودند تا منطقه مدينه را ترك كنند؛ امّا گروهى از منافقان همانند عبداللّه بن ابىّ، وَديعه و مالك بن ابى قَوْقل كسى را نزد «بنى‌نضير» فرستادند. و از آنها خواستند در قلعه خود بمانند و دفاع كنند و قول همكارى به آنها دادند. عبدالله بن ابىّ گفت: «دو هزار نفر از قبيله‌ام و ديگران با من همراهند و