اسلام تمام دستاويزهاى عرب را پاره كرد و فرمان داد تا جملگى به ريسمان الهى چنگ زنند؛ عوامل تفرقه افكن را دور ريخت و ايمانى وحدت آفرين جايگزين آن ساخت و امر فرمود:
«وَاْعتَصِموُا بِحَبْلِ اللَّهِ جَميعاً وَ لا تَفَرَّقوُا» «١» همگى به ريسمان خدا چنگ بزنيد و پراكنده نشويد.
اسلام حاكميت را از آن خداوند دانسته، مؤمنان را موظف ساخت كه تنها از خدا و پيامبر خدا (ص) و حاكمان الهى اطاعت كنند.
قرآن كريم مى‌فرمايد:
«يا ايُّهَاالَّذِينَ آمَنوُا اطيعوُاللَّه وَ اطيِعوُاالرَّسوُلَ وَ اوُلِى‌الْامْرِمِنْكُمْ» «٢» اى مؤمنان از خدا و پيامبر و ولى امر خود اطاعت كنيد.
جامعه اسلامى در پرتو تعاليم آسمانى از استقلال و اعتماد به نفس‌برخوردار شد و مؤمنان فرمان يافتند تا حكومت هيچ ستمگر يا غير مسلمانى را نپذيرند و نيز به نفع هيچ ظالم و خائنى با كسى دشمنى نورزند.
قرآن كريم مى‌فرمايد:
«وَ لَنْ يَجْعَلَ اللَّهُ لِلْكافِرِينَ عَلَى الْمُؤمِنِينَ سَبيِلًا» «٣» و خداوند هرگز براى كافران به زيان مسلمانان راهى نگشوده است.