نصب كرد وگرنه رواج بت‌پرستى توسط وى بدون سابقه قبلى در ميان مردم امرى دور از ذهن است. «١» اعتقاد عربها به بتها برغم شيوع آن چندان هم راسخ نبود. تعظيم و قربانى كردن براى بتها از روى عادت بود نه از روى خلوص نيت. بر اين اساس، عرب بر بت خشم مى‌گرفت و آن را سنگسار مى‌كرد و به باد فحش مى‌گرفت و در هنگام سختى، بتى را كه از آرد و خرما بود مى‌شكست و مى‌خورد. «٢» انواع بتها قبايل عرب در شهرها و جاهاى گوناگون بتهاى مخصوص به خود داشتند و كعبه نقطه‌اى بود كه تعداد ٣٦٠ بت را در آن جاى داده بودند. «٣» نام برخى از بتهاى معروف عرب در قرآن آمده است مثل: «لات، عزى، منات، يغوث، يعوق، ودّ، نسر، سواع، بعل.» «افَرَايْتُمُ اللَّاتَ وَ الْعُزَّى وَ مَنوةَ الثَّالِثَةَ الْاخْرى‌» «٤» آيا دو بت لات و عزى را ديديد (كه بى اثراست)، و منات سومين بت ديگر.
قرآن كريم مى‌فرمايد:
«وَ قالوُا لاتَذَرُنَّ الِهَتَكُمْ وَ لا تَذَرُنَّ وَ دًّا وَلا سُواعاً وَ لا يَغوُثَ وَ يَعوُقَ وَ نَسْراً» «٥» و گفتند خدايان خود را رهانكنيد و بخصوص دست از پرستش (اين پنج بت) ودّ، سواع،