حتى انسان‌هايى كه داراى صلاحند، داراى «سداد» ند داراى روشن بينى‌اند، داراى علم‌اند، داراى تقوى هستند، در معرض خطرند و ممكن است بلغزند، در هر مقامى كه هستيد، هر چه حتى به نظر خودتان خوب هستيد به خدا پناه ببريد. «١» ذكر و ياد خدا ... با قرآن آشنا شويد، با الهامات و اشاره‌هاى قرآن هم بايد آشنا شويد، با معارف پيچيده اسلامى (نه در حدّ يك فيلسوف و يك متخصّص) در حدّ يك انسان عارف واقف آگاه بايد آشنا شويد. البتّه اينها معرفت است. آن ايمان و اخلاص ناشى از اين دانستن‌ها نيست، آن ناشى از چيزهاى ديگر است. ذكر را بايد فراموش نكنيد. دعا را بايد فراموش نكنيد، آن نماز شبهايى كه تو جبهه مى‌خوانديد را بايد نگهداريد. آن نوافل را بايد توجّه كنيد. آن نماز با حالى را كه شب حمله و عمليّات كه خيال مى‌كرديد شب آخر عمرتان هست، به جا مى‌آورديد بايد آن را نگهداريد. اين را تقويت كنيد، نگوييم چون از ما توقّع دارند ما بايد اينجورى باشيم، نه، اين چيز خيلى ضعيفى است. بگوييد چون بار سنگينى بر دوش ماست، استخوان مستحكمى لازم است. «٢» برادران! با قرآن و حديث و مفاهيم اسلامى آشنا بشويد و قدرت درك ذهنى خود را بالا ببريد و از لحاظ عملى، واقعاً مراقب و مواظب و اهل عبادات و فرايض و نوافل و صفا باشيد. همان‌گونه كه در ذهنيت عمومى‌