موى سرش و سينه‌بندش نمى‌دهد ... هر بى‌نظمى و بى‌انضباطى كه در حركات معمولى ظاهر مى‌شود، اين بى‌نظمى خصلتى در انسان است كه بايد سركوب شود و در آنجايى كه فرمانده مى‌گويد پيش يا عقب‌گردِ قهرمانانه تاكتيكى، اين بى‌نظمى آنجا خودش را نشان ندهد؛ تو بايد جلو بروى. «١» اين ديد بر اثر اشراف و نظارت است و فرمان دارد مى‌دهد. اينجا آلتى كه كار مى‌كند انضباط است. اگر يك انضباط قطعى و خشك نظامى اينجا وجود ندا شته باشد، طرف مجتهد خواهد شد، مى‌گويد: نه من خلاف شرع نمى‌كنم هرچه فرمانده بگويد: برو! مى گويد: بنده اين را خلاف شرع مى دانم، خودش را هم قانع مى‌كند كه خلاف شرع است! ... اين انضباط را كه اثرش را در بلند كردن پا مى‌بينيد طاغوتى مى‌داند.
از طاغوتى و غير طاغوتى، چپى و راستى، بى‌دين و با دين ... در همه‌جاى دنيا و همه تاريخ، اين انضباط وجود داشته است. اين براى خاطر اين است كه آن حركت، سخت، روح تمرّد و روح بى‌انضباطى را در انسان سركوب مى‌كند و بايد هم سركوب كند. شما نگوييد اين طاغوتى است. طاغوتى اين است كه فرمانده تو اتاق خودش بنشيند، در را هم روى افراد خودش ببندد و به آنها اعتنا نكند، حرفشان را نفهمد و سلامشان را جواب ندهد. اين‌چنين فرماندهى طاغوتى است، اتفاقاً انضباط هم از افرادش نخواهد.» ... يك فرمانده مى‌تواند به افراد خودش لبخند بزند، تقدّم به سلام بكند ... با آنها بنشيند، غذا بخورد و غذايش را كمتر از آنها قرار دهد.
غذايش را پايين‌تر از آنها قرار دهد، كار بيشتر بكند، مرخصى كمتر از آنها