كمك نورانيت و صفايى كه در دلشان هست، حرف شما را قبول مى‌كنند.
شما فقط بايستى دو كلمه حرف قابل قبول و منطقى داشته باشيد كه به بچه‌هايتان بزنيد، در مورد هر مسأله‌اى كه براى شما مهم است؛ درباره دين، درباره انقلاب، درباره امام، درباره رژيم گذشته، درباره مسائلى كه روز به روز و نو به نو دارد مطرح مى‌شود. بايد دو كلمه حرف قابل قبول و منطقى داشته باشيد كه «قُوا انْفُسَكُمْ وَ اهْليكُمْ ناراً وَقُودُهَا النَّاسُ وَالْحِجارة» خودتان را و فرزندانتان را و اهل خودتان را حفظ كنيد و اين (مسأله) بسيار مهم بصيرت را براى خودتان و براى آنها به وجود بياوريد.
... من بخش مهمّى از همتم اين است كه اين ستونهاى محكمى كه زير اين خيمه قرار دارند، اينها را موريانه نخورد. ببينيد عزيزان من! شما هر وقت با من مى‌نشينيد من هى توصيه به نمى‌دانم مراعات زهد و چه و به دنيا آلوده نشويم و اينها را به شما مى‌كنم، اين نه براى اين است كه شما در خطريد از جهت اينكه در شماها سستى وجود دارد نه آقا جان، شما بهترين‌ها هستيد، از جهت اينكه قضيه مهم است.
بحث اين است كه ما يك خيمه‌اى داريم با ستونهاى برافراشته، اگر خداى ناكرده موريانه در اين ستونها افتاد، ديگر كاريش نمى‌شود كرد، ميخها كنده بشود، مهم نيست، از بدنه خيمه يك گوشه‌اش «جِر» بخورد مى‌دوزيم، اهيمتى ندارد، امّا ستونها و پايه‌هاى محكمى كه اين بنا را روى دوش خودشان گرفته‌اند، اينها نبايد بلرزد. «١»