٣- قدرت ايمان‌ در هر صورت ما از اينطور ارعاب‌ها نمى‌ترسيم. من نمى‌گويم كه ما يك قوّه سلاح زيادى داريم كه مى‌توانيم با همه قدرت‌ها طرف بشويم، همچو چيزى ما نمى‌گوييم. آنها شايد به اندازه جمعيت ايران قواى انتظامى داشته باشند- فرض كنيد- ما مى‌گوييم كه ما اتكال به يك مبدأيى داريم به اتكال به آن مبدأ، از مردن نمى‌ترسيم، شما هم آخر كارتان اين است كه بياييد همه ما را بكشيد، همانى كه جوان‌هاى ما كراراً از من خواستند كه شما دعا كنيد ما شهيد بشويم كسى كه مى‌گويد دعا كنيد شهيد بشويم ديگر نمى‌ترسد از اينكه آقاى كارتر بفرستند اينها را به شهادت برسانند. بنابراين ابداً خوفى از اين مسائل نيست. قوى باشيد، قدرتمند باشيد، اتكال به خدا بكنيد. يك نفر شما وقتى اتكال به خداى تبارك و تعالى دارد، با عده‌اى از آنها مى‌تواند مقابله بكند. اينها اگر هم يك وقتى بى‌عقلى كنند و فرض كنيد بريزند به ايران، اين جوان‌هاى ما آنها را با چنگ و دندان از بين مى‌برند، نمى‌گذارند اينها يكى‌شان هم بروند. اگر هم اين كارى كه كرده بود رسيده بود به آنجايى كه بيايند در تهران و بيايند در اين لانه جاسوسى آنوقت مى‌فهميدند كه با چه اشخاصى‌طرف هستند. «١» هيچ خوفى ما از ابرقدرت‌ها نداريم و در عين حالى كه دستمان از همه آن سلاح‌هاى آدمكش كذا كوتاه هست لكن ايمانمان ما را وادار مى‌كند كه نترسيم و خوف نداشته باشيم و يك ملتى وقتى يك مطلبى را همه با هم خواستند، نمى‌شود تحميلشان كرد تحميل در وقتى است كه همه نخواهند،