شد و در طرفدارهاى آمريكا، حكايت از عظمت مسأله مى‌كند. يك مقام عالى‌رتبه- به قول خودشان- از آمريكا به‌طور قاچاق و با تذكره جعلى وارد ايران مى‌شود، در صورتى كه ايران نمى‌داند چى است، به مجردى كه وارد مى‌شود و معلوم مى‌شود كه اين از مقامات آمريكاست، ايران او را در يك جايى تحت نظر قرار مى‌دهد و محبوس مى‌كند و تمام حركات او را تحت نظر قرار مى‌دهد و او با هر كس خواسته است ملاقات كند، ملاقات نمى‌كند.
آنى كه ادعا مى‌كند كه اگر من به شوروى رفته بودم، رئيس شوروى سه مرتبه ديدن من مى‌آمد، گمان مى‌كند اين جا هم شوروى است!. اين جا كشور اسلام است، اين جا نه كرملين قابل اين است كه ذكرى ازش بشود و نه كاخ سياه؛ اين جا كشور رسول خداست، اين جا كشور حضرت صادق است، اين جا پاسدارهاى ما شرافت دارند بر كاخ‌نشين‌ها، اين جا بسيجى‌هاى ما و امت ما شرافت دارند بر تمام كاخ‌نشين‌هاى عالم و همه كسانى كه ادعاى پوچ خودشان را مى‌كنند و گمان مى‌كنند كه بايد عالم پيش آنها خاضع باشند.
آنهايى كه مى‌گفتند ما چه مى‌كنيم و چه مى‌كنيم و قطع رابطه مى‌كنيم و از اين مسايل مى‌گفتند، امروز معلوم شد كه با عجز و ناله در پيشگاه اين ملت آمده‌اند و مى‌خواهند كه رابطه برقرار كنند، مى‌خواهند عذر تقصير بخواهند و ملت ما قبول نمى‌كند. اين يك مسأله است، مسأله‌اى است كه از تمام پيروزى‌هاى شما بالاتر است. مسأله رئيس آمريكا با آن همه به قول خودش جلال و جبروت، كسى را از مقامات عالى بفرستد به اين جا كه با مقامات اين جا ملاقات كنند و هيچ يك از آنها حاضر به ملاقات نشود، اين مسأله بزرگى است كه دنيا را منفجر كرده است و بايد هم بكند. كاخ سفيد را به عزا نشانده است و بايد هم بنشاند. مسأله مسأله مهم است. «١»