داخل كشور و توطئه‌هاى داخلى باشد، ممكن است كه ما بتوانيم و انشاءاللَّه مى‌توانيم كه آن توطئه‌ها را خنثى كنيم. لكن آنها از خوف اينكه مبادا ملت همه قوايش را صرف داخل بكند و اين توطئه‌هايى كه اصيل است پيش آنها، اين توطئه‌ها را خنثى بكند، يك طرح‌هاى خارجى مى‌ريزد، يك مسائل خارجى پيش مى‌آورد، مثلًا بعض از اقشار را متوجه مى‌كنند كه در انگلستان توطئه‌اى است در فلان محل، يك توطئه‌اى است، در فرانسه يك توطئه‌اى است و مى‌خواهند از آنجا توطئه‌اى را بجا بياورند كه بيايند ايران چه بكنند. خود اين هيچ اساس ندارد، محتمل هم هست كه همين صحبت‌هايى كه با تناقض‌گويى‌هاى مختلف و تضادگويى‌هاى مختلف از دولت آمريكا صادر مى‌شود راجع به اينكه گاهى دخالت نظامى ما مى‌كنيم، آن يكى مى‌گويد نه نمى‌شود دخالت، دوباره دخالت مى‌كنيم، دوباره مى‌گويند نمى‌شود از اين حرف‌ها، حصر اقتصادى مى‌كنيم، حالا چند روز صبر كنيد به سازمان ملل مى‌بريم، خوب حالا يك قدرى صبر كنيد، به شوراى امنيت مى‌بريم، يك قدرى مهلت بدهيد، اين حرف‌هايى كه به‌نظر مى‌رسد براى مقصد ديگر است نه براى خودش، نه حصر اقتصادى مى‌كنند و مى‌توانند، نه دخالت نظامى مى‌كنند و مى‌توانند، اما مى‌توانند با اين حرف‌ها ما را، اذهانمان را متوجه به آن طرف كنند. و از خودمان غافل بشويم.
در عين حالى كه ملت ما بايد هوشيار باشد راجع به همان مسائلى كه در خارج هم طرح مى‌شود و غفلت از او هم نكند، بيشتر نظر بايد به توطئه‌هاى داخل باشد، توطئه‌هايى كه در داخل انجام مى‌گيرد خيلى زياد است و اينها در اين توطئه‌ها فن‌هاى زيادى دارند، ذوفنون هستند! يك قسمش همين شلوغى‌هايى است كه راه مى‌اندازند. در آذربايجان اين بساطى كه درست مى‌كنند و دامن به آن مى‌زنند يك قسم اينهاست، در سيستان، در زاهدان، در