يك جاى بهتر مى‌رسيم چرا بايد بترسيم؟ پس ما از نظاميشان نمى‌ترسيم، ما مهيا هستيم، تا آن اندازه كه مى‌توانيم مقابله كنيم، اگر نتوانستيم شهيد مى‌شويم كارى نيست اين، اولياء ما هم همين‌طور بودند. «١» آنها الان مسابقه مى‌كنند در اين كه دخالت كنند در كشور مسلمين، در خليج، بايد نگذاشت. نترسيد از اين هياهو، هياهويى است كه مى‌كنند كه ما را با همان هياهو بترسانند. آنها هم خيال مى‌كنند كه ملت ايران از اين كه يك وقت طياره‌هاى آنها بيايند و بمباران كنند جايى را، مى‌ترسند. امتحان خودشان را مردم داده‌اند، ملتى كه دنبال شهادت است، ملتى كه افرادش اين است كه دست و پايشان وقتى قطع مى‌شود، گله مى‌كنند كه خدايا! چطور؟
مگر ما لايق نبوديم كه جان ما را بگيرى. يك همچو ملتى را نترسانيد از اين كه ما چه مى‌كنيم! شما هر غلطى مى‌خواهيد بكنيد و نمى‌توانيد هم بكنيد. «٢» مطرح نيست اين معنا كه تو بتوانى با قدرت نظامى پيش ببرى. حالا اگر درست سر عقل بيايد و آن كه آن وقت هى مى‌ترساند ما را و خيال مى‌كرد كه مثل سابق است كه تا كشتى بيايد ما بگوييم آقا، بفرماييد هر كارى مى‌خواهيد بكنيد و تا يك كلمه نظامى پيش بيايد ما از آن بترسيم، حالا آن وقت گذشته و ملت ما حاضر به شهادت است، كفن‌پوش شده است. «٣» گاهى آمريكا ايران را تهديد مى‌كند و هنوز نفهميده است كه ايران كه براى كوتاه شدن دست آنان با انگيزه شهادت قيام نموده است و جهاد در