خلاصه‌ مسأله رهبرى همواره از مهمترين مسائل سياسى، فرهنگى و تربيتى بشر در طول تاريخ بوده و زندگى اجتماعى بشر وجود آن را ضرورى ساخته است.
به اعتقاد شيعه اگر چه شخص معينى در زمان غيبت حضرت ولى عصر (عج) براى تصدّى حكومت تعيين نشده است، ولى از سوى امامان معصوم عليهم السلام، معيارهايى براى اين امر بيان شده كه مردم موظفند دارنده آن ملاكها و معيارها را به عنوان پيشوا و زمامدار خود برگزينند.
روايات مربوط به اين موضوع، بر حق حاكميت فقيه و لزوم گردن نهادن مردم به ولايت فقيه دلالت دارند. امامت امت در زمان غيبت بر طبق قانون اساسى جمهورى اسلامى ايران بر عهده فقيه عادل و با تقوا، آگاه به زمان، شجاع، مدير و مدبّر گذاشته شده است.
تعيين رهبر پس از مرجع عاليقدر و بنيانگذار جمهورى اسلامى ايران حضرت آية الله العظمى امام خمينى، قدس سرّه كه از طرف اكثريت قاطع مردم به مرجعيت و رهبرى شناخته و پذيرفته شده به عهده خبرگان منتخب مردم است.
رهبر، وظايف مهمى را بر عهده دارد. او مى‌تواند بعضى از اين وظايف و اختيارات خود را به شخص ديگرى تفويض كند.