برنامه‌هاى متنوع سياسى، اجتماعى، اقتصادى، فرهنگى و اخلاقى دارد، داراى اهميت زيادى است. گستردگى حوزه فعاليت اين رسانه و كثرت بينندگان و شنوندگان و سليقه‌هاى مختلف آنان ايجاب مى‌كند كه اين رسانه همگانى باشد و در انحصار افراد و گروهها و يا دولت قرار نگيرد. به همين جهت اداره صدا و سيما به سازمانى مستقل واگذار شده تا بتواند ضمن رعايت آزادى بيان و افكار، نظم عمومى و اخلاق حسنه جامعه را مد نظر قرار دهد و ارائه كننده خدمت عمومى در زمينه تبليغات و اخبار و اطلاعات آنهم در كمال بى‌طرفى باشد و نظارت و مراقبت بر برنامه‌هاى آن به منظور جلوگيرى از انحراف امرى ضرورى تلقى مى‌شود.
قانون اساسى در زمينه عمومى‌ترين وسيله ارتباط جمعى يعنى صدا و سيما چنين بيان مى‌كند:
در صدا و سيماى جمهورى اسلامى ايران، آزادى بيان و نشر افكار با رعايت موازين اسلامى و مصالح كشور بايد تأمين گردد. نصب و عزل رئيس صدا و سيماى جمهورى اسلامى ايران با مقام رهبرى است و شورايى مركب از نمايندگان رئيس جمهور و رئيس قوه قضاييه و مجلس شوراى اسلامى هر كدام دو نفر نظارت بر اين سازمان خواهند داشت. خط مشى و ترتيب اداره سازمان و نظارت بر آن را قانون معين مى‌كند. «١» تشكيلات صدا و سيما بدنبال دستور امام- ره- در مورد تشكيل شوراى بازنگرى قانون اساسى و ارائه رهنمود، تغييرات مهمى در مورد چگونگى اداره صدا و سيما بوجود آمد كه مهمترين آن تمركز در مديريت سازمان بود؛ از طرف ديگر نقش قواى سه‌گانه از اداره سازمان به نظارت تنزل يافت. در حال حاضر سازمان داراى دو ركن اساسى است:
١- رئيس سازمان‌ ٢- شوراى سياستگذارى‌