ب- وزارت اطلاعات:
قانون اساسى در بند پنجم از اصل سوم، دولت را به «طرد كامل استعمار و جلوگيرى از نفوذ اجانب» موظف ساخته است. كشف و خنثى كردن توطئه‌ها عليه تماميت ارضى و استقلال كشور، نيازمند اطلاعات دقيق و گسترده است. اين امر، ضرورت يك تشكيلات منسجم و جامعى را اثبات مى‌كند. براى تحقق اين هدف، قانون تأسيس وزارت اطلاعات به تصويب مجلس شوراى اسلامى رسيد.
كليه وزارت خانه‌ها، مؤسسات و شركتهاى دولتى و نيروهاى نظامى و انتظامى وظيفه دارند تمام مسائل و اطلاعات امنيتى خود را و نيز اطلاعاتى كه مورد تقاضاى وزارت اطلاعات باشد در اختيار آن قرار دهند.
ج- وزارت كشور:
بخش مهمى از امور اجرايى كشور، به عهده وزارت كشور است. مهمترين وظايف اين وزارت خانه عبارت است از:
- برگزارى انتخابات، اعم از انتخابات مربوط به مجلس خبرگان، نهاد رهبرى، رياست جمهورى و مجلس شوراى اسلامى.
- امنيت داخل كشور. تأمين كننده اين امر مهم، نيروهاى انتظامى هستند كه زير نظر وزارت كشور عمل مى‌كنند.
نيروهاى انتظامى پيش از ادغام، تحت سه عنوان: ژاندارمرى، شهربانى و كميته انقلاب اسلامى، بطور جداگانه، هر يك وظايف مشخصى در راستاى تأمين امنيت داخلى كشور بر عهده داشتند، ولى پس از ادغام، نيروى واحد منسجمى را تشكيل دادند كه در تأمين امنيت و نظم امور اجتماعى كشور نقش برجسته‌ترى را ايفا مى‌كنند.
د- وزارت دادگسترى:
وزير دادگسترى مسؤوليت كليّه مسائل مربوط به روابط قوّه قضاييه با قوّه مجريه و مقنّنه را بر عهده دارد و از ميان كسانى كه رئيس قوّه قضاييه به رئيس جمهور پيشنهاد مى‌كند، انتخاب مى‌گردد. رئيس قوّه قضاييه مى‌تواند اختيارات تام مالى و ادارى و نيز