اين مطلب با نگاهى گذرا به «معلّقات سبع» يعنى اشعار برگزيده قرن ششم ميلادى كه برجسته‌ترين اشعار عصر جاهلى به‌حساب مى‌آمد روشن خواهد شد. اين اشعار بخاطر عظمتى كه نزد مردم داشته است بر حرير مصرى و با آب طلا نوشته شده و بر ديوار كعبه آويخته بود. محتواى آنها چيزى جز شراب، معشوقه، شمشير و شتر و ... چيز ديگرى نيست به‌عنوان نمونه شعر «طرفة» شاعر يكى از معلقات سبع را ذكر مى‌كنيم:
او در وصف شتر مى‌گويد: «... چون مى‌ايستد در عظمت و شكوه درست چون پل‌هاى رومى است. گلگونه، قوى پشت، تكاور و سبك رفتار است، كوهانش چون طاقى است كه از سنگ‌هاى سخت برآمده است. گاهگاهى ناقه من با آن سر بزرگ و دست و پاى بلندش چنان در رفتار به نشاط مى‌آيد كه هر بار از جاده خارج مى‌شود ...» «١»
قرآن كريم در مذمّت شعراى عصر جاهلى مى‌فرمايد:
«وَالشُّعَراءُ يَتَّبعُهُمُ الْغاوُنَ الَمْ تَرَ انَّهُمْ فى‌ كُلِّ وادٍ يَهيمُونَ» «٢»
شاعران كسانى هستند كه گمراهان از آنان پيروى مى‌كنند آيا نمى‌بينى كه آنها در هر وادى سرگردانند.