اسلام نداشتند. از جمله آنها، سهيل بن عمر، حارث بن هشام و عكرمة بن ابى‌جهل بودند. «١»
د- كسانى‌كه از قريش در «سقيفه» شركت كردند يقيناً با آمادگى قبلى وارد آن انجمن شده بودند چون ابتدا ابوبكر فضايل ابوعبيده جرّاح و عمر را بيان مى‌كند. و آمادگى خود را براى بيعت اعلام مى‌كند امّا آنها نمى‌پذيرند. سپس ابوعبيده و عمر فضايل ابوبكر را مى‌گويند افراد را به بيعت با ابوبكر ترغيب مى‌كنند و اين با «فلته» و ناگهانى بودن قضيه سازگار نيست.
ه- درباره اين‌كه چرا «بشير بن سعد» اوّلين نفر بيعت مى‌كند گفته‌اند چون نسبت به پسرعموى خود سعد بن عباده حسادت مى‌ورزيد و خود ادّعاى رياست خزرج داشت لذا وقتى ديد نزديك است سلطه پسرعمو نه‌تنها بر خزرج بلكه بر تمامى منطقه اسلامى مسلّم شود زودتر با قريش بيعت كرد. «حباب بن منذر» در همان سقيفه به «بشير» گفت:
تو از روى حسادتى كه با سعد داشتى با ابوبكر بيعت كردى. «٢»
و- منافقان، و مسلمانان مصلحتى كه خيانت‌هاى آنها را در فصل قبل «٣» يادآورى كرديم در شكل‌گيرى سقيفه مؤثر بوده‌اند، لذا بعد از انتخاب ابوبكر جريان نفاق به‌طور كلّى در جهان اسلام ناپديد مى‌شود. «٤»
مرحوم علّامه طباطبايى در اين باره مى‌فرمايد: چگونه ممكن است حركت منافقين با رحلت پيامبر صلى الله عليه و آله منقطع شده باشد و هيچ‌گونه ضدّيت و دسيسه بر ضد دين نداشته باشند؟! بنابراين يا منافقان بعد از رحلت پيامبر صلى الله عليه و آله متأثر شدند و در اثر اين تأثّر مخلصانه ايمان آوردند. يا آنان با مسؤولين حكومت اسلامى، (قبل يا پس از رحلت آن حضرت صلى الله عليه و آله) توافق سرّى داشتند كه كسى مزاحم آنان نشود و امنيّت داشته باشند. و يا يك مصالحه اتّفاقى بين آنان و مسلمانان رخ داده؛ و همه در يك مسير قرار گرفته‌اند لذا