تظاهرات و اعتراض كردند. او به‌جاى اينكه در حلّ معضلات اجتماعى و گرفتارى مردم تلاش كند به آنها اهانت نموده و در قبال درخواست‌هاى آنها سياست خشونت‌آميزى در پيش گرفت. طبرى مى‌نويسد: «عبدالله بن عامر به عثمان گفت: به‌نظر من راه علاج اين است كه شورشيان را به جهاد بفرستى و به ميدان‌هاى جنگ اعزام كنى تا سرگرم جنگ شوند.
به دنبال اين پيشنهاد عثمان حكّام شهرها را به محلّ مأموريت خود برگرداند و دستور داد نسبت به شورشيان سخت بگيرند و آنها را به اردوگاه‌هاى جنگ روانه كنند و مقرّرى و حقوق شورشيان را قطع نمايند. «١»
اين اقدامات خشونت‌آميز آتش انقلاب را شعله‌ورتر ساخت و انقلابيون از مصر، بصره و كوفه به مدينه آمدند و خانه عثمان را محاصره كردند و تلاش علويون نيز براى نجات خليفه سودى نبخشيد و سرانجام انقلابيون عثمان را كشتند. او كشته سياست‌هاى غير اسلامى خود و خيانت‌هاى اطرافيانش گرديد. «٢»
آثار سوء بدعت‌ها
جامعه اسلامى در اثر سياست‌هاى غير اسلامى و بدعت‌هاى عصر خلفاء از جهات مختلف رو به انحطاط نهاد. و زمينه رشد و تعالى را از دست داد و تقريباً همه چيزش به فساد و تباهى كشانده شد. على عليه السلام محيط اجتماعى و جامعه‌اى را كه از سه حاكم پيش به ارث برده و تحويل گرفته است، چنين وصف مى‌فرمايد:
«بندگان خدا ... شما در روزگارى واقع شده‌ايد كه خير و نيكويى به آن پشت كرده و شرّ و بدى به آن رو آورده است و شيطان هر روز بيش از پيش در كار گمراهى مردم طمع مى‌ورزد ... به هر طرف كه مى‌خواهى نگاه كن و چشم بگردان چيزى نمى‌بينى جز فقيرى كه با فقر در كشاكش است، يا ثروتمندى كه نعمت خدا را تبديل به كفر كرده و حق‌ناشناسى نموده است، يا بخيلى كه از طريق نپرداختن حق خدا- خمس و زكات، يا