از اين رو گويند بعد از گذشت عصر غيبت صغري ، اين حرمت - با رفع علت - برداشته شده است . ( ١ ) ( ١ ) . شايان ذكر است كه برخى فقيهان قائل به جواز بردن نام خاص امام ( ٧ ) در اين اعصار شده‌اند ، برخى هم قائل به حرمتند .

محدث نوري ( رحمه الله ) پس از نقل بر خى روايات مي‌نگارد : اين احاديث صريح در آن است كه عدم جواز بردن نام مولايمان حضرت مهدي ( ٧ ) با نام معهود ، يكى از ويژگي‌ها و خصائص ايشان است مانند غيبت و طول عمر . و پايان اين منع ، ظهور ، استيلاء و حكومت ايشان است ، و كسى غير از خداى متعال از سرّ و حكمت آن آگاه نيست ، نه بابت هراس و تقيه - كه پدران گرامى او ( : ) و بلكه خواص شيعيان نيز بدان مبتلايند ، و نيز بسيارى از القاب شايع ايشان ، با اين نام [ م ح م د ] فرقى ندارد [ و اگر اين حكم بابت هراس و تقيه مي‌بود ، مي‌بايست ديگر اسامى ايشان نيز مشمول اين حكم مي‌شد ] - كه با نبود آن منتفى گردد . . . مستدرك الوسائل ١٢ / ٢٨٦

در روايات بسيارى پايان منع تسميه ، ظهور و قيام امام ( ٧ ) عنوان شده است ، ر . ك به مصدر پيشين و نيز واجبنا فى عصر الغيبة / ٥٤ . م

البته بعيد نيست نهى از بردن نام ، سال پيش از ظهور را نيز شامل شود ، چرا كه دشمنان به جستجوى ايشان خواهند پرداخت ، بلكه در روايت آمده كه سفيانى در مدينه هركه را كه همنام ايشان باشد ، به قتل خواهد رساند .

چند نمونه از پاسخ‌هاى فقهى و كرامات امام مهدي ( عجل الله تعالى فرجه الشريف )

احتجاج ٢ / ٤٨٧ سؤالات محمد بن عبد الله بن جعفر حميرى و پاسخ‌هاى حضرت را

نقل مي‌كند :

« حميرى نوشت : بسم الله الرحمن الرحيم ، خداوند عمرتان را طولانى قرار دهد ، عزّت ، كرامت ، سعادت و سلامتتان را دوام بخشد ، نعمتش را تمام گرداند ، در احسان بر شما و موهبت‌هاى و الا و فضل خويش نزدتان بيفزايد ، و مرا در رخدادهاى ناگوار فداى

شما گرداند . . .

درباره‌ى اهل بهشت پرسيد كه چون وارد آن شوند آيا زاد و ولد خواهند داشت ؟ پاسخ آمد : در بهشت زنان باردار نمي‌شوند و ولادتى نخواهد بود ، و نه حيض ، نفاس و . . .