فرهنگ موضوعى احاديث امام مهدى - کورانی عاملی، علی - الصفحة ٨٦٥

زمان فرا رسيد ، هر آنكه را دوست مي‌داشتى دوست بدار و منتظر فرج باش ، كه چه زود به سراغت خواهد آمد . »

ديگر از امورى كه از امام صادق ( ٧ ) رسيده ، حرمت بردن نام حضرت مهدي ( ٧ ) است .

كافى ١ / ٣٣٣ از على بن رئاب از امام صادق ( ٧ ) نقل مي‌كند : « جز كافر ، كسى نام صاحب اين امر را نمي‌برد . »

بيشتر فقهاى ما اين گونه روايات را مربوط به غيبت صغرى مي‌دانند ، زمانى كه سلطه به دنبال ايشان بود ، البته برخى آن را تا زمان ظهور تعميم داده‌اند .

امام كاظم ( ٧ ) : نعمت باطن ، امام غائب

كمال الدين ٢ / ٣٦٠ از عباس بن عامر قصبانى از امام كاظم ( ٧ ) نقل مي‌كند : « صاحب اين امر كسى است كه مردم گويند : هنوز به دنيا نيامده است . »

همان ٢ / ٣٦٨ از محمد بن زياد ازدى نقل مي‌كند : « از امام موسى بن جعفر ( ٨ ) درباره‌ى اين آيه پرسيدم : وَأَسْبَغَ عَلَيْكُمْ نِعَمَهُ ظَاهِرَةً وَبَاطِنَةً ، ( ١ ) ( ١ ) . سوره‌ى لقمان / ٢٠

و نعمتهاى ظاهر و باطن خود را بر شما تمام كرده است ، ايشان فرمودند : نعمت ظاهر امام ظاهر است ، و نعمت باطن امام غائب .

عرض كردم : آيا در ميان امامان كسى خواهد بود كه غيبت كند ؟ فرمودند : آري ، شخص او از ديدگان مردمان غائب مي‌شود ، ولى ياد او از دل مؤمنان نه ، و او دوازدهمى ماست . . . »

امام رضا ( ٧ ) : ولادت او مخفى است ، ولى نسبش نه

كافى ١ / ٣٤١ از ايوب بن نوح روايت مي‌كند : « به امام رضا ( ٧ ) گفتم : اميدوارم شما صاحب اين امر باشيد ، و خدا آن را بدون شمشير به شما بسپارد ، زيرا با شما بيعت شده و درهم‌ها به نامتان زده‌اند ، ايشان فرمودند : هر كسى از ما كه نامه‌ها برايش آيد ، با انگشتان به دو اشاره كنند ، در مورد مسائل از او پرسند و اموال را به سويش حمل كنند ، يا ترور مي‌شود و يا بر بستر مي‌ميرد ، تا آنكه خداوند براى اين امر پسرى از ما را برانگيزد كه ولادت و محل نشو و نماى او