دلائل الامامة / ٢٩٦ چنين نقل مي‌كند : « سپس فرمودند : اى پسر مهزيار ! - و دست خود را دراز كرد - آيا تو را خبر ندهم ؟ چون كودك بنشيند ، مغربى حركت كند ، عمانى سير كند و با سفيانى بيعت شود ، به ولى خدا اذن داده مي‌شود . پس من بين صفا و مروه با سيصد و سيزده مرد خروج مي‌كنم . به كوفه مي‌آيم و مسجد آن را ويران ساخته به همان بناى اول بنا مي‌كنم . بناى جباران پيرامون آن را منهدم مي‌سازم . با مردم حِجة الاسلام مي‌گزارم ، به مدينه مي‌آيم . . . آن روز بر زمين تنها مؤمنى كه دل را براى ايمان خالص گردانيده ،

خواهد ماند .

عرض كردم : آقاى من ! بعد از آن چه خواهد بود ؟ فرمودند : بازگشت ، بازگشت ، رجعت ، رجعت ، و اين آيه را تلاوت نمودند : ثُمَّ رَدَدْنَا لَكُمُ الْكَرَّةَ عَلَيْهِمْ وَأَمْدَدْنَاكُمْ بِأَمْوَالٍ وَبَنِينَ وَجَعَلْنَاكُمْ أَكْثَرَ نَفِيراً ، ( ١ ) ( ١ ) . سوره‌ى اسراء / ٦

پس [ از چندي ] دوباره شما را بر آنان چيره مي‌كنيم و شما را با اموال و پسران يارى مي‌دهيم و [ تعداد ] نفرات شما را بيشتر مي‌گردانيم . »

نگارنده : سند اين روايت تمام نيست ، زيرا ابن مهزيارى كه توثيق شده على بن مهزيار ( رحمه الله ) است كه پيش از دوران غيبت از دنيا رفته است ، پس اين روايت بايد از يكى از فرزندان او يا برادر زادگانش باشد كه توثيق او محلّ بحث است .

آيت الله خوئي ( رحمه الله ) در معجم رجال الحديث ١٣ / ٢١٢ مي‌نويسد : « عجيب است كه برخى توهم كرده‌اند على بن مهزيار تا زمان غيبت زنده مانده است . آنان پنداشته‌اند على بن مهزيار ، همان على بن ابراهيم بن مهزيارى است كه خدمت امام عصر ( ٧ ) مشرف شد .

اين توهم نادرست است ، زيرا گذشت كه جريان تشرّف وى ثابت نيست ، بر فرض ثبوت هم اين پسر اوست نه خودش ، شيخ صدوق هم در مشيخه و نجاشى و شيخ در طريق خود تصريح كرده‌اند او ابراهيم بن مهزيار برادر على بن مهزيار است . »

اين سخن در سقوط روايت و يا حداقل توقف در قبال آن كافى است ، علاوه بر آنكه عبارات روايت با هم اختلاف دارد و از علائم ظهور بعيد است . البته ممكن است روايت را توثيق كنيم چرا