خروج مي‌كند ، كوهى كه به كوه طالقان چسبيده است . بين او و مروزى نبردى شديد در خواهد گرفت كه كوچك در آن سفيد موى و بزرگ سالخورده مي‌شود . ميان آن دو كشتار واقع مي‌شود . در آن هنگام منتظر خروج او به سمت زوراء باشيد . در آن درنگ نمي‌كند تا آنكه به باهات برسد . پس از آن به واسط عراق مي‌آيد و يك سال و يا كمتر در آن مي‌ماند . آنگاه راهى كوفان مي‌شود و از نجف تا حيره تا غرى جنگى ميانشان در مي‌گيرد ، جنگى كه عقل‌ها از آن سرگردان مي‌شوند . در آن هنگام است كه هر دو گروه از ميان مي‌روند و خدا باقى ماندگان را از بين خواهد برد . در ادامه اين آيه را تلاوت كردند : بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ . أَتَاهَا أَمْرُنَا لَيْلاً أَوْ نَهَاراً فَجَعَلْنَاهَا حَصِيداً كَأَنْ لَمْ تَغْنَ بِالأَمْسِ ، ( ١ ) ( ١ ) . سوره‌ى يونس / ٢٤

به نام خداوند رحمتگر مهربان . شبى يا روزى فرمان ما آمد و آن را چنان درويده كرديم كه گويى ديروز وجود نداشته است . »

اين روايت در غيبت شيخ طوسى / ١٥٩ چنين آمده است : « ايشان درباره‌ى اهل عراق از من سؤال كردند ، عرض كردم : آقاى من ! جامه‌ى ذلّت در بر كرده‌اند و ميان اينان [ بنى عباس ] ذليلند ! فرمودند : اى پسر مازيار ! همانسان كه آنان بر شما حكومت دارند ، شما نيز بر آنها حكومت خواهيد داشت و آن روز اينانند كه به ذلت خواهند افتاد .

گفتم : آقاى من ! جاى شما دور است و دير زمانى است در طلب شما به سر مي‌بريم ، فرمودند : اى پسر مازيار ! پدرم ابو محمد بر من عهد كرد با گروهى كه خداوند بر آنان خشم گرفته ، لعنت فرستاده و در دنيا و آخرت خوارى دارند و به عذابى دردناك گرفتار مي‌شوند ، مجاورت نكنم . ايشان به من فرمان داد در كوه‌ها سكنى نگزينم مگر در كوه‌هاى سخت ، و در بلاد مگر آنكه باير باشد . به خدا سوگند امامتان تقيه كرد و آن را به من سپرد ، و من تا روزى كه اذن داده شوم و خروج كنم ، در تقيه خواهم بود .

عرضه داشتم : مولاى من ! اين امر چه زمانى رخ مي‌نمايد ؟ فرمودند : چون ميان شما و راه كعبه حائل شوند ، خورشيد و ماه اجتماع كنند و كواكب و ستاره‌ها آن دو را احاطه كنند . گفتم : اى پسر رسول‌خدا ! اين چه زمانى خواهد بود ؟ فرمودند : در سال كذا و كذا دابة الارض از بين صفا و مروه خروج مي‌كند ، او عصاى موسى و انگشتر سليمان را به همراه دارد