يعنى نشانه‌هايى كه خداوند بر دستان حضرت مهدي ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) آشكار مي‌سازد ، در سطحى است كه پيامبران اولوا العزم ( : ) مي‌توانند به آنها استدلال كنند .

چهارم : مدت بقاى حضرت مسيح ( ٧ ) در زمين

در اين رابطه رواياتى پيشتر گذشت و در اين اتفاق داشت كه ايشان مدتى درنگ مي‌كند و در حيات امام مهدي ( ٧ ) از دنيا خواهد رفت . در برخى سخن از سى سال بود و در برخى سخن از چهل سال .

در روايتى مرسل در الزام الناصب ٢ / ١٨٢ آمده كه امام مهدي ( ٧ ) در دوران حيات مسيح ( ٧ ) از دنيا مي‌روند كه شايد تصحيف و اشتباه راوى باشد ، ايشان در نسخه‌اى مرسل از خطبة البيان نقل مي‌كند : « پس از آن مهدى از دنيا مي‌رود و عيسى بن مريم در مدينه و قرب قبر جدّش رسول‌خدا ( ٦ ) او را به خاك مي‌سپارد . فرشته روح ايشان را بين دو حرم قبض مي‌كند . عيسى و ابو محمد خضر هم مي‌ميرند . تمام ياران و وزيران مهدى نيز از دنيا خواهند رفت ، و دنيا به همان جهالات و ضلالاتى كه داشتند باز خواهد گشت ، و مردمان به كفر باز خواهند گشت . در اين هنگام خداوند ويران سازى شهرها و بلاد را مي‌آغازد . »

لكن قبول آن ممكن نيست ، زيرا با غرض از وجود امام مهدي ( ٧ ) يعنى آكنده ساختن زمين از عدالت و دادگري ، و اينكه دولت اهل‌بيت ( : ) آخرين دولت‌هاست و هيچ ظلمى بعد از آن نخواهد بود ، تنافى دارد .

علاوه بر آنكه وارد شده كه عيسي ( ٧ ) در كنار مسلمانان با يهود و روم و دجال خواهد جنگيد ، همه ساله به حج خواهد رفت ، ازدواج خواهد كرد و برايش فرزند به دنيا خواهد آمد ، آنگاه خدا او را از دنيا مي‌برد و مسلمين دفن مي‌كنند . و همين درباره‌ى ايشان معقول است . در برخى منابع كه اكنون در دسترسم نيست ، اينچنين ديده بودم كه امام مهدي ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) در حضور مردم عهده دار دفن مسيح ( ٧ ) مي‌شود ، تا مبادا آنچه را مسيحيان درباره‌اش گفتند تكرار كنند ، و با جامه‌اى كه توسّط مادرش مريم بافته شده او را كفن كرده و در قدس در قبر مريم ( ٣ ) به خاك خواهند سپرد .