و مي‌گويند : به خدا چنين نخواهيم كرد . آن گروه مي‌گويند : به خدا اگر امام فرمان دهد با شما نبرد خواهيم نمود . پس روميان نزد حاكمشان رفته جريان را مي‌گويند . او مي‌گويد : برويد و آنها را در اختيار اينان قرار دهيد كه قدرت عظيمى دارند ، و اين سخن خداست : فَلَمَّا أَحَسُّوا بَأْسَنَا إِذَا هُمْ مِنْهَا يَرْكُضُونَ . لا تَرْكُضُوا وَارْجِعُوا إِلَى مَا أُتْرِفْتُمْ فِيهِ وَمَسَاكِنِكُمْ لَعَلَّكُمْ تُسْأَلُونَ ، ( ١ ) ( ١ ) . سوره‌ى انبياء ( : ) / ١٥ - ١٢

پس چون عذاب ما را احساس كردند ، بناگاه از آن مي‌گريختند . مگريزيد ، و به سوى آنچه در آن متنعّم بوديد و سراهايتان بازگرديد ، باشد كه شما مورد پرسش قرار گيريد ، حضرت فرمودند : مقصود گنج‌هايى است كه ذخيره مي‌كرديد .

قَالُوا يَا وَيْلَنَا إِنَّا كُنَّا ظَالِمِينَ . فَمَا زَالَتْ تِلْكَ دَعْوَاهُمْ حَتَّى جَعَلْنَاهُمْ حَصِيداً خَامِدِينَ ، گفتند : اى واى بر ما ، كه ما واقعاً ستمگر بوديم . سخنشان پيوسته همين بود ، تا آنان را درو شده‌ى بي‌جان گردانيديم ؛ [ يعنى حتّي ] خبر رسانى هم از آنان باقى نمي‌ماند . »

اين روايت از سرعت پيروزى امام ( ٧ ) در عراق بر خوارج سخن مي‌گويد ، و به دنبال آن از حركت ايشان به شام و قدس . لكن برخى عبارات آن عوامانه است و بر عصر راوى تطبيق شده است .

بحار الانوار ٥٢ / ٣٨٨ از جابر بن يزيد از آن حضرت حديثى مي‌آورد كه سرعت شكست سفيانى و يهود به دست امام ( ٧ ) را وصف مي‌كند : « آنگاه خداوند تعالى آنان را تحت اختيار قائم و يارانش در مي‌آورد ، و تمام آنان را مي‌كشند . حتى مردى پشت درخت و سنگ پنهان مي‌شود ، و درخت و سنگ صدا مي‌زند : اى مؤمن ! اين مردى كافر است ، او را بكش ، او همچنين مي‌كند . درندگان و پرندگان از گوشت آنها سير مي‌شوند و قائم آن مقدار كه خدا بخواهد در آنجا مي‌ماند .

سپس در آنجا سه بيرق را روانه مي‌كند ؛ يكى به قسطنطنيه كه خدا برايش فتح خواهد كرد ، يكى به چين و فتح خواهد نمود ، و يكى به كوه‌هاى ديلم و آن نيز چنين خواهد شد . »

اين حديث شبيه حديث متواتر پيرامون نبرد مسلمانان با يهود است و آن را تأييد مي‌كند .