تفسير تبيان ١ / ٤٢٠ : « سدى در تفسير فرمايش خداوند : وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنْ مَنَعَ مَسَاجِدَ اللهِ أَنْ يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ وَسَعَى فِي خَرَابِهَا أُولَئِكَ مَا كَانَ لَهُمْ أَنْ يَدْخُلُوهَا إِلا خَائِفِينَ لَهُمْ فِي الدُّنْيَا خِزْي وَلَهُمْ فِي الآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ ، ( ١ ) ( ١ ) . سوره‌ى بقره / ١١٤

و كيست بيدادگرتر از آن كس كه نگذارد در مساجد خدا ، نام وى برده شود ، و در ويرانى آنها بكوشد ؟ آنان حق ندارند جز ترسان و لرزان در آن [ مسجد ] ها درآيند . در اين دنيا ايشان را خواري ، و در آخرت عذابى بزرگ است ، گويد : خوارى آنان در دنيا آن است كه چون مهدى قيام كند و قسطنطنيه فتح گردد ، آنها را به هلاكت مي‌رساند . » ( ٢ ) ( ٢ ) . و نيز خريدة العجائب / ٢٦٠ و الملاحم و الفتن / ١٤٣ با اندكى تفاوت

مختصر بصائر الدرجات / ٢٠٠ روايت مي‌كند برخى دشمنان حضرت مهدي ( ٧ ) كه از

بنى الاشهب هستند ، به سمت سبطرى مي‌گريزند .

تفسير قمى ٢ / ٦٨ : « تفسير سخن خداوند : فَلَمَّا أَحَسُّوا بَأْسَنَا إِذَا هُمْ مِنْهَا يَرْكُضُونَ . لا تَرْكُضُوا وَارْجِعُوا إِلَى مَا أُتْرِفْتُمْ فِيهِ وَمَسَاكِنِكُمْ لَعَلَّكُمْ تُسْأَلُونَ ، ( ٣ ) ( ٣ ) . سوره‌ى انبياء ( : ) / ١٣ - ١٢

پس چون عذاب ما را احساس كردند ، بناگاه از آن مي‌گريختند . مگريزيد ، و به سوى آنچه در آن متنعّم بوديد و [ به سوي ] سراهايتان بازگرديد ، باشد كه شما مورد پرسش قرار گيريد ؛ مقصود گنج‌هايى است كه ذخيره مي‌كرديد .

قَالُوا يَا وَيْلَنَا إِنَّا كُنَّا ظَالِمِينَ . فَمَا زَالَتْ تِلْكَ دَعْوَاهُمْ حَتَّى جَعَلْنَاهُمْ حَصِيداً خَامِدِينَ ، ( ٤ ) ( ٤ ) . همان / ١٥ - ١٤

گفتند : اى واى بر ما ، كه ما واقعاً ستمگر بوديم . سخنشان پيوسته همين بود ، تا آنان را دروشده‌ى بي‌جان گردانيديم ؛ هيچ خبر رسانى از آنها باقى نمي‌ماند . . . چشمى كه بر هم خورد از آنها نخواهد ماند . »

كافى ٨ / ٢٢٧ از سلام بن مستنير نقل مي‌كند : « از امام باقر ( ٧ ) شنيدم كه فرمودند : قائم چون قيام كند ، ايمان را بر تمام ناصبيان عرضه دارد ، پس اگر به حقيقت داخل ايمان شد