كافى ١ / ٤٣١ از ابو بصير روايت مي‌كند : « امام صادق ( ٧ ) درباره‌ى آيه‌ي : حَتَّى إِذَا رَأَوْا مَا يُوعَدُونَ إِمَّا الْعَذَابَ وَإِمَّا السَّاعَةَ فَسَيَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ شَرٌّ مَكَاناً وَأَضْعَفُ جُنْداً ، ( ١ ) ( ١ ) . سوره‌ى مريم / ٧٥

تا وقتى آنچه به آنان وعده داده مي‌شود ؛ يا عذاب ، يا ساعة را ببينند ؛ پس به زودى خواهند دانست جايگاه چه كسى بدتر و سپاهش ناتوان‌تر است ، فرمودند : مَا يُوعَدُونَ ؛ خروج قائم ( ٧ ) است كه همان

ساعة است .

فَسَيَعْلَمُونَ ؛ در آن روز و عذاب خدا كه بر دستان قائمِ او بر آنان فرود مي‌آيد ، اين همان سخن خداست : مَنْ هُوَ شَرٌّ مَكَاناً ؛ يعنى نزد قائم ، وَأَضْعَفُ جُنْداً .

عرض كردم : اين آيه : وَيَزِيدُ اللهُ الَّذِينَ اهْتَدَوْا هُدي ، ( ٢ ) ( ٢ ) . سوره‌ى مريم / ٧٦

و خداوند كسانى را كه هدايت يافته‌اند بر هدايتشان مي‌افزايد ، فرمودند : آن روز هدايتى بر هدايت آنان مي‌افزايد كه به جهت پيروى آنان از قائم است ، كه او را انكار نمي‌كنند . »

غيبت نعمانى / ٢٣٣ از محمد بن مسلم از امام باقر ( ٧ ) روايت مي‌كند : « اگر مردم مي‌دانستند قائم چون خروج كند چه مي‌كند ، بيشتر آنان دوست مي‌داشتند او را نبينند ، به خاطر مردمانى كه مي‌كشد .

او تنها از قريش شروع مي‌كند و فقط با شمشير با آنان مواجه مي‌شود ، تا جايى كه بسيارى از مردم گويند : اين از آل محمد نيست ، اگر از آنان بود رحم مي‌كرد . »

همان / ٢٨٣ از بشير بن ابى اراكه‌ى نبال نقل مي‌كند : « وارد مدينه شدم و به خانه‌ى امام باقر ( ٧ ) رسيدم . استر ايشان در كنار در زين شده بود . مقابل خانه نشستم تا بيرون آمدند و سلام كردم . ايشان كه سوار بر استر شده بودند ، پايين و به سوى من آمده فرمودند : مرد

اهل كجاست ؟ گفتم : عراق ، فرمودند : كجاى آن ؟ عرضه داشتم : از اهالى كوفه ، فرمودند : چه كسى در اين راه تو را همراهى كرد ؟ گفتم : گروهى از محدثه ، فرمود : آنها كيانند ؟ عرض كردم : مرجئه ، فرمود : واى بر اين مرجئه ، فردا كه قائم ما قيام كند اينان به كه پناه مي‌برند ؟

گفتم : اينان مي‌گويند : آن زمان ما و شما مساوى خواهيم بود ، ايشان فرمودند : كسى كه توبه