همان از مفضل بن عمر از امام صادق ( ٧ ) : « در پشت كوفه مسجدى با هزار در بنا مي‌كند . خانه‌هاى كوفه به دو نهر كربلا و حيره متصّل مي‌شود . [ چنان شود ] كه مردى بر استرى تيزرو به قصد نماز جمعه مي‌آيد ، ولى بدان نمي‌رسد . »

نگارنده : اين عبارت « گويا پيرزني . . . » براى آن است كه مقصود را در ذهن معاصرين و محيط آن روز نزديك كند .

علّت اينكه اين شخص هم به نماز نمي‌رسد ، آن است كه جاى خالى براى نماز پيدا نمي‌كند .

امالى صدوق / ١٨٩ از اصبغ بن نباته روايت مي‌كند : « روزى در مسجد كوفه پيرامون حضرت امير ( ٧ ) بوديم كه فرمودند : اى اهل كوفه ! خداوند عزوجل به شما چيزى عطا كرده كه به احدى نداده است ؛ نمازخانه‌تان را كه خانه‌ى آدم ، نوح و ادريس و نمازخانه‌ى ابراهيم خليل ، برادرم خضر و من است ، برترى داده است .

مسجدتان يكى از چهار مسجدى است كه خداوند عزيز وجليل آن را براى اهل كوفه برگزيده است ، و گويا روز قيامت آن را مي‌بينم كه در دو جامه‌ى سفيد بسان محرِم است و براى اهل خود و هر آنكه در آن نماز گزارده شفاعت مي‌كند ، و شفاعتش رد نمي‌گردد .

روزها به پايان نخواهد رسيد تا آنكه حجر الاسود در آن نصب شود . ( ١ ) ( ١ ) . در سال ٣١٧ قرامطه به رهبرى ابو طاهر قرمطى به حج رفتند . آنان اموال حاجيان را غارت كردند ، مردم را در مسجد الحرام كشتند و كشته‌ها را در چاه زمزم ريختند . از جمله كارهاى آنان كندن حجر الاسود و انتقال آن به مسجد كوفه بود . حجر الاسود در آنجا بود تا آنكه سرانجام قرمطيان ، خود آن را به مسجد الحرام بازگرداندند ، و طبق نقل مرحوم

ابن قولويه ، امام زمان ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) آن را سر جايش قرار دادند ، ر . ك به بحار الانوار ١٠٠ / ٣٩٠ و تتمة المنتهى / ٤٥٢ و ماجراى ابن قولويه ( رحمه الله ) در فصل سى و چهارم همين كتاب خواهد آمد . م

به طور حتم زمانى بر آن فرا مي‌رسد كه نمازخانه‌ى مهدى از فرزندانم و نيز هر مؤمنى باشد ، و در زمين مؤمنى نخواهد بود جز آنكه يا آنجاست و يا دلش اشتياق آن را دارد . پس از آن دورى مگزينيد و با نماز در آن به خداى عزوجل نزديك شويد ، و در برآورده شدن حاجاتتان بدان روى آوريد ، پس اگر مردمان مي‌دانستند چه بركتى در آن است ، از نواحى زمين بدان سو مي‌آمدند ، گرچه چهار دست و پا بر روى برف باشد . » ( ٢ ) ( ٢ ) . و من لا يحضره الفقيه ١ / ٢٣١ ، روضة الواعظين ٢ / ٣٣٧ ، وسائل الشيعة ٣ / ٥٢٦ و اثبات الهداة ٣ / ٤٥٢

ابن ابى الحديد معتزلى در شرح خود ١٠ / ١٣ مي‌نويسد : « از امور شگفتى كه بر آن واقف