دوازده تن از خاندان ابو طالب كه همه مدّعى امامت هستند خارج شوند ، بزرگى از بني‌عبّاس بين جلولاء و خانقين سوزانده شود ، در بغداد و در نزديكى كرخ پلى تعبيه كنند ، بادى سياه در ابتداى روز در بغداد وزيدن گيرد ، زلزله‌اى رخ دهد كه قسمت بزرگى از آن به زمين فرو رود ، هراسى كه اهل عراق و بغداد را فرا گيرد ، مرگ ناگهانى در آن رخ نمايد ، اموال ، اشخاص و محصولات با نقصان روبرو شوند ، ملخ هم در فصل خود و هم در غير فصل ظاهر شود و به زراعت و غلّات آسيب زند ، كاشته‌هايشان سودى اندك برايشان داشته باشد ، دو گروه از عجم درگير شوند و خون بسيارى ميان آنها ريخته شود ، بردگان از اطاعت سروران خارج شوند و موالى خود را بكشند ، قومى از اهل بدعت مسخ و به بوزينه و خوك تبديل شوند ، بردگان بر سرزمين‌هاى سروران غلبه پيدا كنند ، ندايى از آسمان بلند شود كه اهل زمين و هر قومى به زبان خود آن را بشنوند ، صورت و سينه‌اى در آفتاب براى مردم آشكار شوند ، مردگانى از قبرهايشان برخيزند و به دنيا بازگردند ، يكديگر را بشناسند و ديدار كنند .

اين وقايع با بيست و چهار باران پياپى - كه زمين پس از مرگ ، بدان حيات مي‌يابد و بركات آن رو مي‌نمايد - پايان مي‌پذيرد . بعد از آن ، هر گونه ناراحتى از معتقدان به حق كه شيعيان مهدي ( ٧ ) هستند ، رخت برمي‌بندد .

آن هنگام است كه از ظهور ايشان در مكه آگاه مي‌شوند ، و براى يارى بدان سو مي‌روند ، همان گونه كه در روايات آمده است .

برخى از اين وقايع حتمى و برخى ديگر مشروط است ، و خداوند به آنچه خواهد بود داناتر است ، آنچه ما آورديم بر اساس اصول و در روايات گنجانده شده است . »

نگارنده : آنچه ايشان فرمودند شمارش بسيارى از نشانه‌هاى دور و نزديك ظهور است ،

و مقصود ايشان اين نيست كه اينها سلسله‌وار واقع مي‌شوند ، زيرا برخى چنان نزديك به ظهور است كه تنها دو هفته با آن فاصله دارد ، مانند قتل نفس زكيه بين ركن و مقام . بلكه اين مورد در حقيقت ، جزئى از حركت ظهور است ، چون او فرستاده‌ى حضرت مهدي ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) مي‌باشد .

برخى ديگر نيز قرن‌ها با ظهور فاصله دارد ، به مانند اختلاف درونى بني‌عبّاس ، و ظهور مغربى در مصر و تحت سلطه در آوردن شامات در نهضت فاطميين .