الفتن ١ / ٣٤٥ از جابر از امام باقر ( ٧ ) نقل مي‌كند : « آنگاه مهدى در مكه و شب هنگام ظاهر مي‌شود . بيرق رسول‌خدا ( ٦ ) ، پيراهن و شمشير ايشان و نيز نشانه‌ها و نور و بيان را با خود دارد . چون نماز عشاء را به جاى آورد با بلندترين صدا ندا مي‌كند : اى مردم ! خدا و ايستادنتان

[ در روز قيامت ] نزد پروردگارتان را به يادتان مي‌آورم ، زيرا او اتمام حجّت كرده ، پيامبران را فرستاده و كتاب نازل كرده است ، به شما فرمان داده به او ذرّه‌اى شرك نورزيد ، بر اطاعت از خود و رسولش محافظت داشته باشيد ، هر آنچه را كه قرآن زنده داشته زنده داريد ، و هر آنچه را كه او ميرانده از بين بريد ، و در مسير هدايت و تقوى يار و ياور باشيد ، چرا كه فنا و زوال دنيا نزديك شده و خبر از جدايى مي‌دهد . من شما را به خدا ، رسولش ( ٦ ) ، عمل به كتابش ، از ميان بردن باطل و زنده نگه داشتن سنّت او فرا مي‌خوانم .

او در ميان سيصد و سيزده مرد به تعداد اهل بدر كه [ پيشتر ] بسان پاره‌هاى ابر پاييزى [ پراكنده ] بودند ، ظاهر مي‌شود . آنان راهبان شب و شيران روزند . پس خداوند براى مهدى حجاز را فتح مي‌كند . او هر كس از بنى هاشم را كه در زندان به سر مي‌برد ، رها مي‌سازد .

پرچم‌هاى سياه در عراق فرود مي‌آيند و بيعت خود را براى آن حضرت ارسال مي‌كنند . مهدى لشكريان خود را به ساير مناطق مي‌فرستد . او ستم و اهل آن را مي‌ميراند و سرزمين‌ها براى او سامان مي‌گيرد ، و خداوند قسطنطنيه را بر دستان او فتح مي‌نمايد . »

تشبيه تجمّع ياران امام ( ٧ ) به ابرهاى پاييزى در كلام اميرالمؤمنين ( ٧ ) در نهج‌البلاغه خطبه‌ى ١٦٦ نيز آمده است . احتمال مي‌رود ظهور امام ( ٧ ) و تجمّع ياران ايشان هم در پاييز يا آخر

تابستان باشد .

در برخى روايات وارد شده است كه يكى از ياران امام ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) در مسجد الحرام مي‌ايستد و حضرت را براى مردم معرّفى مي‌كند و آنان را به سوى ايشان فرا مي‌خواند ، آنگاه خود ايشان مي‌آيند و سخنرانى مي‌كنند ، بحار الانوار ٥٢ / ٣٠٥ مي‌نويسد : « سيد على بن عبد الحميد با سند خود