كه مي‌رسد ، مي‌فرمايد : اين مكان گروهى است كه خداوند آنان را در زمين فرو برده است ، و اين آيه‌ايست كه خداوند مي‌فرمايد : أَفَأَمِنَ الَّذِينَ مَكَرُوا السَّيِّئَاتِ أَنْ يَخْسِفَ اللهُ بِهِمُ الأرض أَوْ يَأْتِيَهُمُ الْعَذَابُ مِنْ حَيْثُ لايَشْعُرُونَ . أَوْ يَأْخُذَهُمْ فِي تَقَلُّبِهِمْ فَمَا هُمْ بِمُعْجِزِينَ ، ( ١ ) ( ١ ) . سوره‌ى نحل / ٤٦ - ٤٥

آيا كسانى كه

تدبيرهاى بد مي‌انديشند ، ايمن شدند از اينكه خدا آنان را در زمين فرو ببرد ، يا از جايى كه حدس نمي‌زنند عذاب برايشان بيايد ؟ يا در حال رفت و آمدشان آنان را بگيرد ، و كارى از دستشان برنيايد ؟ »

تفسير قمى ٢ / ٢٠٥ روايت مي‌كند : « امام باقر ( ٧ ) درباره‌ى آيه‌ي : وَلَوْ تَرَى إِذْ فَزِعُوا ، فرمودند : از صدا ، و آن صدا از آسمان است .

وَأُخِذُوا مِنْ مَكَانٍ قَرِيب ؛ از زير گام‌هايشان به زمين فرو مي‌روند . »

غيبت نعمانى / ٣٠٤ از اميرالمؤمنين ( ٧ ) در وصف امام مهدى ( عجل الله تعالى فرجه الشريف ) نقل مي‌كند : « . . . مجعّد است ، و بر گونه خالى دارد . آغاز او از مشرق خواهد بود . چون چنين شود ، سفيانى خروج كرده به اندازه‌ى مدّت حمل يك زن - نُه ماه - حكومت مي‌كند . او در شام خروج مي‌كند و

اهل شام - مگر گروه‌هايى كه بر حق استوارند و خدا آنان را از خروج با او مصون مي‌دارد - تسليم او مي‌شوند .

او لشكرى انبوه به سمت مدينه مي‌فرستد . به بيابان مدينه كه مي‌رسند خداوند آن را در زمين فرو مي‌برد ، و اين سخن خداى عزيز وجليل است : وَلَوْ تَرَى إِذْ فَزِعُوا فَلا فَوْتَ وَأُخِذُوا مِنْ مَكَانٍ قَرِيب . »

كافى ٨ / ١٦٦ از طيار از امام صادق ( ٧ ) نقل مي‌كند : « درباره‌ى آيه‌ي : سَنُرِيهِمْ آيَاتِنَا فِي الآفَاقِ وَفِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ ، ( ٢ ) ( ٢ ) . سوره‌ى فصلت / ٥٣

به زودى نشانه‌هاى خود را در افق‌ها [ ى گوناگون ] و در دل‌هايشان به آنان خواهيم نمود ، تا برايشان روشن گردد كه او خود حقّ است ، فرمودند : [ آن نشانه‌ها ] فرو رفتن در زمين ، مسخ و پرتاب است ، عرضه داشتم : حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ ؟

فرمودند : آن را رها كن ، آن قيام قائم است . »