المصنف عبدالرزاق ١١ / ٣٧١ : « به هنگام مرگ خليفه‌اي ، اختلافى در خواهد گرفت . پس مردى از مدينه بيرون آمده به مكه مي‌رود . مردم او را در حالى كه ناخشنود است از خانه بيرون مي‌آورند و بين ركن و مقام با او بيعت مي‌كنند . لشكرى از شام به سوى او ارسال مي‌شود كه چون به بيابان مي‌رسند در زمين فرو مي‌روند .

گروه‌هاى عراق و ابدال شام نزد او مي‌آيند و بيعت مي‌كنند . او گنج‌ها را بيرون مي‌آورد ، اموال را قسمت مي‌كند و اسلام را در زمين حكمفرما مي‌كند . »

مسند احمد ٦ / ٣١٦ و / ٢٨٥ رواياتى در اين موضوع مي‌آورد ، وى از ام سلمه نقل مي‌كند : « رسول‌خدا ( ٦ ) إنّا لله و إنّا إليه راجعون گويان از خواب برخاستند ، من گفتم : اى رسول‌خدا ! چه شده است ؟ فرمودند : گروهى از امّتم به زمين فرو مي‌روند . آنان به سمت مردى ارسال مي‌شوند و او به مكه مي‌آيد . خداوند آنان را از دستيابى به او منع مي‌كند و آنان را در زمين

فرو مي‌برد . همه در يك جا از بين مي‌روند ، لكن متفاوت برانگيخته خواهند شد .

هنگامى كه از علت اين مطلب پرسيدم فرمودند : زيرا برخى از آنها را مجبور كرده‌اند و با ناخوشايندى مي‌آيد . »

المعجم الاوسط ٦ / ٢٢٢ از ام سلمه : « شخصى به حرم پناه مي‌برد و مردمان بسان پرندگان پراكنده بر گرد او جمع مي‌شوند تا آنكه سيصد و سيزده نفر كه زنانى در ميان آنهايند گرد آيند . او بر هر جبار و جبار زاده‌اى فائق مي‌آيد و چنان عدل را آشكار مي‌سازد كه زندگان آرزوى حيات مردگان را خواهند داشت . »

البدء و التاريخ ٢ / ١٧٨ مي‌نگارد : « در روايت است كه رسول‌خدا ( ٦ ) فرمودند : مدينه را در بهترين وضع رها مي‌كنيد تا آنكه سگ بيايد و يك پاى خود را بر ستون مسجد بالا گيرد تا ادرار كند ، اصحاب پرسيدند : اى رسول‌خدا ! آن روز ميوه‌ها از آن كيست ؟ فرمودند : درندگان و پرندگان روزى طلب .

در گزارشى آمده است : لشكر سفيانى به قصد مكه مي‌آيند . آنان به جايى كه بيداء نام دارد مي‌رسند . پس منادى از آسمان ندا مي‌كند : اى آسمان ! اينان را نابود كن ، و آنان در زمين

فرو مي‌روند و تنها دو نفر از قبيله‌ى كلب كه صورت‌هايشان به پشت برگشته نجات مي‌يابند .