الفتن ١ / ٢٠٤ از همو : « واى بر عرب پس از صد و بيست و پنج ، واى بر آنان از آشوبى بزرگ ؛ كنگره‌ها [ ى قصرها كه براى اعراب آن روز جديد و عجيب بود به طورى كه آن را از نشانه‌هاى قيامت و يا نشانه‌هاى هلاكت عرب به حساب مي‌آوردند ] و كنگره چيست ؟ بدبختى در ميان آنهاست . بادهايى كه ديگر نمي‌وزد ، بادهايى كه در شرف وزيدن است و بادهايى كه به آرامى مي‌وزد .

بدانيد ، واى بر آنان از مرگ سريع ، گرسنگى سخت و قتل سريع . خداوند بلا را به جهت گناهان بر آنها مسلّط مي‌كند ، پس سينه‌هايشان كافر مي‌شود ، پرده‌هايشان دريده و شاديشان دگرگون مي‌گردد . آگاه باشيد كه به خاطر گناهان كوه‌هاى زمين كنده ، ريسمان‌هاى آن پاره و بادهاى آن تيره مي‌شود !

واى برقريش از زنديقِ آن كه كارهايى انجام مي‌دهد كه دين آنان را تيره مي‌گرداند ، پرده‌هايشان را مي‌درد و لشكرهاى آنها را در مقابلشان قرار مي‌دهد !

آنگاه زنانى گريان خواهند بود ؛ برخى بر دنيايشان مي‌گريند ، بعضى بر خواري‌شان ، گروهى براى آنكه عورتشان را حلال شمرده‌اند ، برخى به خاطر فرزندانى كه در شكم دارند ، عدّه‌اى به جهت گرسنگى فرزندانشان ، بعضى براى ذلّت پس از عزّت ، گروهى بر مردانشان ، عدّه‌اى از بيم لشكريان و بعضى هم به جهت ميل و اشتياق به قبرهايشان . »

پنداشتند كه اعراب از بين مي‌روند و كعبه منهدم مي‌گردد !

پيروان دستگاه خلافت خطّ سير اسلام را خطّى نزولى و رو به زوال مي‌دانستند و اين نگرشى بود كه كعب‌الاحبار به آنان داده بود و به آنها قبولانده بود كه صحابه بهترينِ امّت و عصر آنان برترين اعصار است ، و پس از آنان امّت ، عرب و كعبه‌شان همه از بين مي‌روند ! آنها هم وى را تصديق كردند و اين مطلب را در معتبرترين كتب خود آوردند !

در جلد نخست ألف سؤال و إشكال ، درباره‌ى نگاه اينان به آينده‌ى اسلام بحث كرديم و سخن عمر را آورديم كه : « اسلام مانند شترى پنج ساله آغاز شد . بعد چون شترى شش ساله مي‌شود . آنگاه هفت ساله ، در ادامه هشت ساله و آنگاه نه ساله [ كه قوي‌ترين اقسام شتر است ]